Reklama
Spór o obrazę uczuć religijnych ma rozpalić emocje, tymczasem na rozwiązanie czeka niejeden realny problem wymiaru sprawiedliwości.
Jak jest podstawa prawna prowadzonej procedury nominacyjnej do Krajowej Rady Sądownictwa?
Świat, w którym ludzie wykonują polecenia robotów, to już nie science fiction. Ważne, by człowiek nadzorował poczynania sztucznej inteligencji (AI).
RCL wygląda jak legislacyjny cmentarz, na którym spoczywają niespełnione obietnice zmian.
Tragedia ofiar amerykańskiego multimilionera Jeffreya Epsteina domaga się pełnej jawności, jednak natłok informacji o kontaktach towarzyskich osób ze świata polityki, biznesu i show-biznesu niesie ryzyko rozmycia odpowiedzialności tych, którzy realnie uczestniczyli w procederze.
Niezależnie od tego, po czyjej stronie jesteśmy i jak oceniamy sprawę, powinniśmy uszanować fakt, że każdy ma prawo do sądu i przedstawienia swoich argumentów.
Gdy prawa obywatelskie i niezależność wymiaru sprawiedliwości są zagrożone, niezabieranie głosu przestaje być neutralne. Staje się stanowiskiem.
Nie trzeba penalizować patostreamingu. On już dziś podlega karze. Należy natomiast podwyższyć sankcje za jego najbardziej obsceniczne formy.
Trudno budować państwo prawa na pomyśle karania ludzi tylko za to, że w określonym momencie – na podstawie obowiązującego prawa – zgłosili się do konkursu na wolne stanowisko sędziowskie, chcąc służyć krajowi.
Przedstawianie sprawy tak, jakby poprzez usunięcie krzyża z urzędu to wierzący mieli czynić ustępstwo na rzecz niewierzących, jest całkowicie nieprawdziwe. Zarazem skutecznie przesłania samowolę urzędnika.
