Reklama
Projekt regulacji, które mają rozwiązać kwestię wadliwych powołań sędziowskich, trzeba poprawić, choć przyjęty kierunek jest słuszny – to sedno stanowiska Komisji Weneckiej.
Założenie, że wykonawca dopuszczający się naruszenia będzie przez jakiś okres nierzetelny, jest uprawnione, natomiast założenie, że okres ten naturalnie przedłuża się o czas korzystania przez wykonawcę z uprawnienia do wnoszenia środków odwoławczych, już uprawnione nie jest.
Mniejszym problemem jest to, że pośrednik nieruchomości bierze prowizję od dwóch stron transakcji. Większym, że często jest to ukrywane i wychodzi na jaw dopiero u notariusza. I sprzedający, i kupujący czują się wówczas oszukani. Trudno im się dziwić.
Wielki Post jest okazją do nawrócenia, czyli zmiany myślenia. Potrzeba ta dotyczy każdego, bo nikt nie jest bez winy. Coraz częściej mówi się też o potrzebie nawrócenia struktur.
Jeżeli oczekujemy wolności i postępu, to musimy pogodzić się z ryzykiem i odpowiedzialnością, jakie niosą.
„Sankcje” są dziś wymierzane przeciwko całemu społeczeństwu, które nie może być pewne, kto jest sędzią, a kto nie jest, które orzeczenie nim jest, a które nie jest.
Aby tzw. plan B dotyczący wyborów do KRS nie stał się zarzewiem kolejnego kryzysu, musi spełnić trzy fundamentalne warunki: Sejm musi złożyć jasną deklarację, zasady wyłaniania kandydatów muszą być uznane za uczciwe przez samych sędziów, a finał procesu musi być wierny złożonej obietnicy.
Argumentacja sędziów, którzy zapowiedzieli bojkot wyborów mających wyłonić kandydatów na I prezesa Sądu Najwyższego, jest godna jednego z bohaterów „W pustyni i w puszczy”.
Droga do wykazania abuzywności klauzul zmiennego oprocentowania opartego na wskaźniku WIBOR wydaje się być wyjątkowo stroma.
Planowane prawybory do Krajowej Rady Sądownictwa łączą zwaśnione strony sędziowskiego sporu w poszukiwaniu pokrętnej logiki. Stracą jak zwykle obywatele.
