Mieszkanka bloku przy jednej z warszawskich ulic wezwała prezydenta miasta do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia projektu organizacji ruchu obejmującego okolicę bloku, w którym mieszkała. Podniosła, że nikt z mieszkańcami tego projektu nie konsultował. Tymczasem ogranicza liczbę miejsc do parkowania pod jej blokiem. Narusza więc bilans miejsc parkingowych.
Projekt przewiduje też znaki na trawnikach oraz pozbawia mieszkańców wskazanego budynku komunikacji zewnętrznej.
Prezydent miasta odpowiedział, że przepisy nie nakładają obowiązku prowadzenia konsultacji z mieszkańcami. Ta konkretna ulica jest ulicą bez przejazdu i można nią dojechać wyłącznie do placu do zawracania zlokalizowanego na jej końcu (dalsza jazda po chodniku jest zabroniona). Projekt przewiduje zakaz parkowania na jezdni w celu zapewnienia ruchu dwukierunkowego. W zatokach postój jest w dalszym ciągu dozwolony, a bilans miejsc parkingowych nie uległ zmianie. Znaki umieszczane są w trawnikach z uwagi na komfort rodziców z dziećmi w wózkach oraz osób niepełnosprawnych. Za sposób montażu oznakowania pionowego odpowiada zaś nie prezydent, tylko zarządca drogi.
Mieszkanka bloku odwołała się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze powtórzyła zarzuty, które znajdowały się wcześniej w piśmie skierowanym do prezydenta miasta.
WSA nie podzielił racji skarżącej. Jego zdaniem jest ona właścicielem jednego z wielu lokali w budynku. Nie posiada więc interesu prawnego do wniesienia skargi. Trzeba bowiem wskazać naruszenie konkretnego przepisu, a tak się nie stało. Podnoszona przez mieszkankę bloku kwestia utrudnień w parkowaniu samochodu jest związana z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu. Nie może jednak stanowić podstawy interesu prawnego. Okoliczność ta przesądza co najwyżej o istnieniu interesu faktycznego. Zdaniem WSA natomiast interes prawny do wniesienia skargi może mieć wspólnota mieszkaniowa funkcjonująca w tym budynku. Właścicielka mieszkania wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jej zdaniem stanowisko WSA jest niekonsekwentne. Prowadzi do tego, że z donosu jednego właściciela lokalu można wprowadzić wadliwą organizację ruchu, ale żeby uchylić taką organizację – musi działać już cała wspólnota.
