Stawkę zastosowano prawidłowo i Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł dopatrzyć się naruszenia prawa. Ani zastanawiać się, czy tak wysokie opłaty mogą hamować nie tylko samowole, ale również ich legalizację.
Wprowadzona od 28 czerwca 2015 r. nowelizacja prawa budowlanego obniżyła znacząco wysokość opłat legalizacyjnych dla niektórych obiektów. Z reguły są to jednak obiekty małe (wiaty, domki letniskowe, altany, garaże.) Nie zmieniła się też sytuacja w sprawach wszczętych wcześniej.
Głęboki na 3 m zbiornik na nieczystości ciekłe powstał obok budynku ubojni rozbudowanego, też samowolnie, przez Dariusza S. Gdy nie dostarczył on w wyznaczonym terminie dokumentów, niezbędnych do legalizacji samowoli, nadzór budowlany nakazał rozbiórkę szamba.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w 2008 r. decyzje obu instancji nadzoru budowlanego. Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2007 r. TK uznał, że nie można orzekać o rozbiórce obiektu, gdy inwestor wykazał jego zgodność z planem zagospodarowania. Ponowne postępowanie zakończyło postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nałożeniu 125 tys. zł opłaty legalizacyjnej za wybudowane szambo. Do ustalenia jej wysokości stosuje się przepisy o wymierzaniu kary, przewidziane w art. 59f prawa budowlanego. Zgodnie z art. 49 ust. 2 kary te podlegają 50-krotnemu podwyższeniu. Przy obliczaniu wysokości opłaty nie miał znaczenia fakt, że zgodnie z planem zagospodarowania działki, na których wykopano szambo, są przeznaczone pod produkcję i przetwórstwo mięsa.
WSA w Warszawie, rozpatrujący powtórnie sprawę, uznał, że wysokość opłaty legalizacyjnej obliczono prawidłowo i oddalił skargę Dariusza S. NSA też nie dostrzegł podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia. W razie nieuiszczenia jej w terminie wydaje się nakaz rozbiórki.
