Orzecznictwo

Termin składania wniosków można przywrócić

ROL
Nieterminowe złożenie przez gminę wniosku wykazującego faktyczne roczne skutki zwolnień podatkowych nie powoduje konieczności zwrotu do PFRON otrzymanej z funduszu rekompensaty za utracone dochody
[b]Taki skutek ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 kwietnia 2009 r.[/b], w którym za niezgodne z konstytucją oraz z art. 47 ust. 7 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=6437AC668952505FC2DCF450AA0D0B33?id=257066]ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych[/link] uznał postanowienia § 5 ust. 1[link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=60AF0D832790BA85F68D28896EC551F7?id=170714] rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad obliczania i trybu przekazywania gminom dotacji celowej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (DzU z 2003 r. nr 166, poz. 1616 ze zm.)[/link].
[srodtytul]680 tys. do zwrotu[/srodtytul] Zgodnie z upoważnieniem zawartym w ustawie z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych minister gospodarki, pracy i polityki społecznej wydał rozporządzenie, którego § 5 ust. 1 zaskarżyła do TK Rada Miasta Gorzowa Wielkopolskiego.
Zgodnie z jego treścią [b]gmina, która nie złoży wniosku w określonym przepisami terminie (do 25 marca), zwraca otrzymaną kwotę rekompensującą dochody utracone z tytułu zwolnień wraz z odsetkami w wysokości ustalonej jak dla zaległości podatkowych[/b] na rachunek Funduszu. W razie niedokonania zwrotu otrzymanej przez gminę kwoty rekompensującej dochody utracone z tytułu zwolnień podatkowych, prezes PFRON wzywa do zwrotu tej kwoty. W takiej sytuacji znalazł się właśnie Gorzów Wielkopolski, który na mocy decyzji prezesa Funduszu miał mu zwrócić 680 tys. zł. wraz z odsetkami. Prezydent miasta wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku, jednakże prezes PFRON, uznając, że termin do składania wniosków jest terminem nieprzywracalnym, postępowanie umorzył. Stanowisko Funduszu potwierdził rozpatrujący odwołanie minister pracy i polityki społecznej. Stwierdził, że miasto utraciło prawo rekompensaty, a organ I instancji słusznie umorzył postępowanie o przywrócenie terminu. Decyzję tę za zgodną z prawem uznał również wojewódzki sąd administracyjny. [srodtytul]Rada wniosła skargę konstytucyjną [/srodtytul] Zdaniem wnioskodawcy przepis upoważniający do wydania rozporządzenia zawarty w art. 47 ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie upoważnił do nałożenia na gminę sankcji w postaci odmowy wypłaty rekompensaty za utracone dochody z tytułu zastosowanych zwolnień z podatku należnego gminie, a tym bardziej do zwrotu już wypłaconej jej części wraz z odsetkami. W skardze rada zarzuciła również, że minister, określając dodatkowo, w sposób dowolny i niejednoznaczny, sankcje w postaci utraty dochodów własnych przez gminy z tytułu ustawowego obowiązku zwolnienia z podatków, przekroczył zakres ustawowego upoważnienia. [srodtytul]Stanowisko podzielił Trybunał[/srodtytul] W wyroku z 30 kwietnia 2009 r. orzekł, że § 5 ust. 1 rozporządzenia z 29 sierpnia 2003 r. jest niezgodny z art. 47 ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a przez to jest niezgodny z art. 92 ust. 1 konstytucji. Trybunał uznał bowiem, że [b]wprowadzenie w akcie wykonawczym nieprzewidzianego ustawą terminu składania wniosków o przyznanie przysługującego z mocy ustawy świadczenia stanowi wykroczenie poza materię przekazaną do uregulowania. [/b] Złożenie wniosków po terminie wiąże się dla podmiotu uprawnionego z negatywnymi skutkami, gdyż zobowiązuje do zwrotu części rekompensaty powiększonej o odsetki podatkowe. [b]Zawarcie w rozporządzeniu zawitego terminu materialnoprawnego oznacza ustanowienie nowego – nieznanego w ustawie – warunku,[/b] od którego spełnienia uzależnione jest skorzystanie z dobrodziejstwa ustawy (U 2/08). [ramka][b]Uwaga[/b] Każde rozporządzenie ma charakter aktu wykonawczego wydawanego na podstawie ustawy i w celu jej wykonania. Zadaniem rozporządzenia jest wykonywanie ustawy, a nie jej uzupełnianie, modyfikacja czy powtarzanie jej postanowień. W konsekwencji akt wykonawczy nie może normować kwestii czy zagadnień nieuregulowanych w ustawie, choćby nawet wydawało się to z jakiegokolwiek punktu widzenia celowe lub pożądane.[/ramka]
Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL