Co roku, szczególnie w okresie letnim, wraca temat opodatkowania podatkiem od nieruchomości wakacyjnych obiektów, np. straganów z pamiątkami czy oferujących usługi gastronomiczne, takich jak budki z lodami, goframi lub innymi przekąskami.

Można się zastanawiać, czy tego typu obiekty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od strony przedmiotowej – czy znajdują się w katalogu obiektów, które w ogóle podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Innym aspektem tej analizy jest kwestia obowiązku podatkowego. Trzeba przeanalizować, czy dla tego typu obiektów, nawet gdyby stanowiłyby przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości – w ogóle powstanie obowiązek podatkowy.

Przedmiot opodatkowania

Już odpowiedź na pierwsze pytanie dotyczące tego, czy obiekty takie jak stragany czy budki z jedzeniem, podlegają opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości jest przecząca. Należy bowiem przypomnieć, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki i budowle. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wyodrębniony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (w skrócie można powiedzieć: ma ściany), posiada dach i fundament.

Analogiczną definicję budynku zawiera art. 3 pkt 2 prawa budowlanego. O ile stragany i budki mogą mieć ściany i dach (choć też nie zawsze tak będzie), o tyle rzadko kiedy będą miały fundament i już praktycznie nigdy nie będą trwale związane z gruntem. To zaś oznacza, że nie będą one budynkami w rozumieniu ustawy podatkowej ani prawa budowlanego.

Czytaj więcej

Podatek od nieruchomości płaci wydzierżawiający, a nie dzierżawca

Mogłyby zatem być opodatkowane jako budowle. Sięgnijmy zatem do katalogu budowli, a ten znajduje się w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego (do którego odsyła nas definicja podatkowa budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

W katalogu budowli nie znajdziemy jednak tego typu obiektów. Na gruncie prawa budowlanego stanowią one tzw. tymczasowe obiekty budowlane zdefiniowane w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, które cechuje to, że wykorzystuje się je jedynie czasowo i najczęściej dodatkowo nie są trwale związane z gruntem.

W praktyce stosowania przepisów podatku od nieruchomości przyjmuje się, że tymczasowe obiekty budowlane mogą podlegać opodatkowaniu jako budynki – jeżeli spełniałyby definicję budynku (co w przypadku obiektów sezonowych, wakacyjnych nie nastąpi) albo też mogą być one opodatkowane jako budowle – jedynie wtedy, gdy będą wymienione w katalogu.

Skoro zatem tego rodzaju obiekty nie znalazły się w katalogu budowli, to nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. Oznacza to, że wakacyjne/sezonowe obiekty nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i już z tego powodu nie będą opodatkowane tym podatkiem.

Autopromocja
Specjalna oferta letnia

Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc

KUP TERAZ

Sezonowe i wakacyjne

Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest jednak czymś ustalonym raz na zawsze – wadliwość przepisów ustawy podatkowej i w ogóle cała konstrukcja opodatkowania tym podatkiem jest taka, że bardzo często dopiero orzecznictwo sądów administracyjnych przynosi odpowiedź, czy coś powinno czy nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. I jak to z orzecznictwem bywa – może się ono zmieniać.

Dlatego, niezależnie od powyższych uwag dotyczących przedmiotu w podatku od nieruchomości, warto także pamiętać, że w przypadku obiektów wakacyjnych/sezonowych w ogóle nie powstanie obowiązek podatkowy. Trzeba bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Czytaj więcej

Inwestycje w ziemię rozliczamy jak biznes

W tym zakresie najważniejszy jest jednak art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym jeżeli okolicznością, od której uzależniony jest obowiązek podatkowy, jest istnienie obiektu, obowiązek podatkowy powstaje 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie obiektu przed jego ostatecznym wykończeniem.

To oznacza, że obowiązek podatkowy od nowych obiektów – czyli nowo powstałych w danym miejscu – powstaje dopiero od 1 stycznia roku następującego po roku zakończenia budowy (powstania obiektu).

W konsekwencji postawienie obiektu sezonowego czy wakacyjnego w danym miejscu, np. w czerwcu 2022 r., i usunięcie go we wrześniu 2022 r., oznacza, że obowiązek podatkowy od 1 stycznia nie powstanie, ponieważ nie będzie już w tym miejscu danego obiektu.

Grunty

Trzeba jeszcze pamiętać o jednym: o opodatkowaniu gruntów podatkiem od nieruchomości pod takimi obiektami sezonowymi/wakacyjnymi. Grunty podlegają bowiem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od obiektów, które się na nich znajdują. I w przypadku stawiania obiektów sezonowych/wakacyjnych, w szczególności na gruntach miejskich czy gminnych może wystąpić konieczność opodatkowania ich przez kilka miesięcy – zgodnie z przytoczoną zasadą, tj. od miesiąca następującego po miesiącu rozpoczęcia korzystania z takiego gruntu, do końca miesiąca, w którym zakończyliśmy z niego korzystać.

Obowiązek podatkowy od gruntów miejskich czy gminnych, co ważne, w takiej sytuacji najczęściej będzie spoczywał na podmiocie, który z takiego gruntu korzysta (np. właśnie w celu postawienia na nim obiektu sezonowego).

Dodatkowo u właścicieli prywatnych gruntów, którzy na swoim terenie zdecydują się postawić jakiś obiekt sezonowy i z tego tytułu będą prowadzić działalność gospodarczą – może pojawić się konieczność objęcia gruntu pod tym obiektem sezonowym wyższą stawką podatku od nieruchomości, tj. przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Autor jest doradcą podatkowym, wspólnikiem w Thedy & Partners