Spółka podjęła próbę jego podważenia, zwracając się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o uchylenie tego paragrafu uchwały. Zarzuciła, że zakaz jest nadmiernie restrykcyjny i łamie zasadę proporcjonalności. Cel, jakim ma być zapobieżenie procesom erozyjnym na klifie, można osiągnąć innymi środkami. Już obecnie skarpa jest zabezpieczona falochronem, a na klifie stoi od dziesiątków lat latarnia morska. Brzeg klifowy jest więc odpowiednio zabezpieczony, a restrykcyjny zakaz jest całkowicie nieuzasadniony. Zwłaszcza że objęte nim tereny stanowią teren zabudowy turystycznej.
Sejmik odpowiedział, że wspomniany zakaz jest uzasadniony, gdyż jednym z priorytetów jest ochrona zasobów przyrodniczych oraz walorów krajobrazowych parku. Gdyby złagodzić restrykcje, zabudowa mogłaby bezpowrotnie zniszczyć charakter przestrzeni i krajobrazu i zagrozić bezpieczeństwu ludzi.
WSA uznał skargę spółki za nieuzasadnioną. Z ustawy o ochronie przyrody wynika, że na terenie parku krajobrazowego można wprowadzić ściśle określone zakazy, jeżeli wynika to z potrzeb jego ochrony. Ze względu na odległość działki od krawędzi brzegów klifowych zakaz zabudowy, także tymczasowej, w tym miejscu przeniesiono do uchwały Sejmiku z ustawy o ochronie przyrody. Jest on proporcjonalny do wymagań ochrony przyrody oraz konieczny z punktu widzenia celów – orzekł sąd, oddalając skargę spółki.
Z dniem 1 lutego 2018 r. uchwała Sejmiku z 2011 r. została zmieniona uchwałą z 21 grudnia 2017 r. Zakaz, bezskutecznie kwestionowany przez spółkę, obowiązuje nadal, w tym samym co poprzednio brzmieniu.
Sygnatura akt: II SA/Gd 634/18
