Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku C-277/ 08 z 10 września 2009 r. zapewnił choremu pracownikowi z Hiszpanii prawo do urlopu. Podstawą rozstrzygnięcia była dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 4 listopada 2003 r. o niektórych aspektach organizacji czasu pracy.

W czym problem

Hiszpański pracownik złożył wniosek o urlop. Pracodawca go zaakceptował i wpisał do planu urlopów. Pech chciał, że kilka dni przed wypoczynkiem pracownik uległ wypadkowi. Przebywał na zwolnieniu lekarskim, więc nie wykorzystał zaplanowanego urlopu. Po powrocie do zdrowia złożył nowy wniosek o urlop, ale pracodawca go odrzucił bez uzasadnienia. Przepisy hiszpańskie nie regulowały takiej sytuacji, więc niezadowolony pracownik odwołał się do sądu.

Co orzekły sądy

Sąd hiszpański miał wątpliwości, czy pracodawca postąpił właściwie. W szczególności czy jego postępowanie było zgodne z zasadami wynikającymi z dyrektywy 2003/88/WE.

Trybunał Sprawiedliwości skrytykował działanie hiszpańskiego pracodawcy, który niesłusznie pozbawił pracownika urlopu. Trybunał uznał, że podwładny, który miał zaplanowany urlop, ale przed jego rozpoczęciem się rozchorował, musi mieć zapewnioną możliwość skorzystania z tego uprawnienia w innym terminie, niepokrywającym się ze zwolnieniem chorobowym.

Trybunał podkreślił, że każdy pracownik ma prawo do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni. To zasada wspólnotowego prawa socjalnego o szczególnym znaczeniu. Zapewnia ona pracownikowi odpoczynek i czas wolny. Tymczasem zwolnienie chorobowe ma inne cele, bo jest ono udzielane, aby umożliwić choremu powrót do zdrowia. Dlatego – zdaniem Trybunału – jeśli pracownik nie chce korzystać z urlopu w trakcie zwolnienia chorobowego, urlop powinien być mu udzielony w innym terminie.

Komentarz autora

Tomasz Sancewicz, radca prawny, Senior Associate, Kancelaria CMS

Autopromocja
CFO Strategy & Innovation Summit 2021

To już IV edycja kongresu dla liderów świata finansów

WEŹ UDZIAŁ

Jak to wpływa na nasze prawo

Polski kodeks pracy wskazuje, że pracownik, który nie może rozpocząć urlopu z powodu choroby, musi otrzymać go w późniejszym terminie. Taka sama regulacja przewidziana jest na wypadek, gdy zatrudniony rozchorował się już w trakcie wypoczynku. Pracodawca musi wtedy udzielić niewykorzystanej części urlopu w terminie późniejszym. W obu przypadkach niewykorzystany urlop powinien być udzielony nie później niż do 30 września następnego roku kalendarzowego. W świetle wyroku TSUE można jednoznacznie stwierdzić, że polskie przepisy są w tym zakresie zgodne z przepisami unijnymi.

Prawo pracownika do wypoczynku zagwarantowane jest w kodeksie pracy i Konstytucji. Nasza regulacja wyraźnie rozróżnia cel urlopu, którym jest wypoczynek od celu zwolnienia chorobowego, jakim jest powrót do zdrowia. Z oczywistych względów choroba wyłącza możliwość korzystania z urlopu zgodnie z jego przeznaczeniem. Dlatego też polskie sądy idą dalej i uznają, że niedopuszczalne jest udzielenie urlopu w okresie choroby, nawet wówczas, gdyby sam pracownik wyrażał na to zgodę (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 24 lutego 2015 r., II PK 84/14).