O stwierdzenie nieważności zarządzenia burmistrza, ustalającego wysokość stawek czynszu za najem lub dzierżawę gminnych nieruchomości, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. spółka z o.o.

Spółka, która wcześniej zawarła kilka umów dzierżawy gruntów, zarzuciła, że burmistrz bezpodstawnie zmienił obowiązujące dotychczas stawki najmu. Stawka czynszu za udostępnienie gruntów z przeznaczeniem m.in. na sieci i przyłącza gazowe, określona w dacie zawarcia umów na 1 zł/mkw. za rok, urosła aktualnie do 60 zł za mkw. za rok, czyli o 600 proc. więcej.

W opinii spółki błędnie przyjęto, że w ramach gospodarowania mieniem komunalnym organ wykonawczy jest uprawniony do jednostronnego kształtowania stawek czynszów lokali użytkowych, stanowiących własność gminy. W istocie należy to do kompetencji organu stanowiącego, czyli do rady gminy.

Czytaj więcej

Stawki czynszu dzierżawczego ustala wójt a nie rada

Zarządzenie nie zostało też opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa, a jedynie w biuletynie informacji publicznej, na stronie internetowej Urzędu Miejskiego. Nie sporządzono uzasadnienia tego rozstrzygnięcia, w którym wskazano by przyczyny wzrostu stawek czynszu.

Podstawową przyczyną był oczywiście lawinowy wzrost cen surowców energetycznych, bez których nie może się obejść światowa gospodarka. Odpowiadając na skargę, burmistrz skoncentrował się jednak na uwarunkowaniach prawnych, z których miało wynikać, że rada gminy ma jedynie możliwość regulowania zasad gospodarowania mieniem. Nie może natomiast uchwalać stawek za korzystanie z gminnych nieruchomości.

WSA uznał, że zaskarżone zarządzenie wydano bez upoważnienia ustawowego, i stwierdził jego nieważność.

– W ocenie sądu zarządzenie powinno być uznane za akt prawa miejscowego, który powinien być opublikowany w wojewódzkim dzienniku urzędowym – relacjonował stanowisko sądu sędzia sprawozdawca Michał Ruszyński. – Zawiera bowiem normy generalne, adresowane do każdego adresata, który korzysta z gminnej nieruchomości – dodał sąd.

Wyrok jest nieprawomocny.

Sygnatura akt: II SA/Go 187/22