J. J. wniósł o wymierzenie grzywny Sądowi Rejonowemu Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych za naruszenie art. 417
1
§ 2 Kodeksu cywilnego sześcioma postanowieniami wydanymi w 2011 i 2012 roku.
Artykuł Kodeksu cywilnego, na który powoływał się J.J. stanowi, iż jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
Jako podstawę prawną swojego wniosku skarżący podał art. 287 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w przypadku gdy sąd w orzeczeniu: 1) uchyli zaskarżoną decyzję, a organ rozpatrując sprawę ponownie umorzy postępowanie, 2) stwierdzi nieważność aktu albo ustali przeszkodę prawną uniemożliwiającą stwierdzenie nieważności aktu, stronie, która poniosła szkodę, służy odszkodowanie od organu, który wydał decyzję).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, do którego trafiła ta sprawa zwrócił jednak uwagę, iż art. 287 p.p.s.a. określa wprawdzie sytuacje, w których strona może dochodzić odszkodowania na podstawie Kodeksu cywilnego, ale właściwym do orzekania o odszkodowaniu jest sąd powszechny, a nie administracyjny.
W uzasadnieniu odrzucenia wniosku sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2011r. (sygn. akt II FZ 674/11): "przepis ten reguluje tryb dochodzenia roszczeń odszkodowawczych i nie mógł być zastosowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (...), gdyż, pomimo, że ustawa procesowa regulująca postępowanie przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi zawiera w powołanym przepisie podstawę prawną roszczeń odszkodowawczych, to jednak nie przyznaje sądom administracyjnym kompetencji do rozpoznawania spraw cywilnych o takie roszczenia."
SYGN. AKT: III SO/Kr 15/12
