fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Podatek dochodowy

Jak ustalać limit kosztów finansowania dłużnego

Adobe Stock
Jeżeli kwota nadwyżki kosztów związanych z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i z korzystaniem z nich nie przekracza 3 mln zł w roku podatkowym, to spółka ma prawo w całości ująć poniesione wydatki w wyniku podatkowym.

Obecne zasady wyłączania z kosztów podatkowych określonej wysokości nadwyżki kosztów finansowania dłużnego są efektem implementacji do krajowego porządku prawnego regulacji dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (czyli tzw. Dyrektywy ATAD). Reguły określone w art. 15c ustawy o CIT obowiązujące od 1 stycznia 2018 r., w przeciwieństwie do stosowanego wcześniej mechanizmu tzw. cienkiej kapitalizacji, dotyczą również finansowania udzielanego przez podmioty, które nie są powiązane z podatnikiem.

Źródło w przepisach

Zasady ograniczające możliwość zaliczania do kosztów podatkowych odsetek, a także innych opłat związanych z udzielonym podatnikowi finansowaniem (łącznie jako koszty finansowania dłużnego) zostały określone w art. 15c ustawy o CIT. Podatnicy posiadający siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30 proc. kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. W wyniku podatkowym nie należy więc uwzględniać tej części kosztów finansowania dłużnego, która przekracza 30 proc. wartości podatkowego wskaźnika EBITDA.

Zasady ustalania progu

Oceniając, jaka część kosztów finansowania dłużnego może być uwzględniona w wyniku podatkowym, należy mieć na uwadze treść art. 15c ust. 14 pkt 1 ustawy o CIT. W jego świetle, limitowania nie należy stosować do nadwyżki nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 3 mln zł.

Analiza interpretacji indywidualnych w tym zakresie wskazuje, że zagadnienie związane z ustalaniem limitu na potrzeby art. 15c ustawy o CIT w dalszym ciągu przysparza podatnikom wielu problemów interpretacyjnych. Dosyć powszechny jest bowiem pogląd, że wspomniany limit jest sumą kwoty 3 mln zł oraz 30 proc. wartości wskaźnika EBITDA. Co na ten temat sądzą organy podatkowe? Otóż w ich ocenie przedstawiony pogląd jest nieprawidłowy. Jeżeli kwota obliczonej przez podatnika nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie przekracza progu 3 mln zł (w roku podatkowym), to ma on prawo w całości zaliczyć poniesione wydatki do kosztów podatkowych. Natomiast w przypadku, gdy nadwyżka ta przekroczy w roku podatkowym wskazany próg, podatnik powinien wyliczyć wartość odpowiadającą 30 proc. wskaźnika EBITDA (zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT). Podatnik może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów albo wartość kosztów finansowania dłużnego określoną przez limit 30 proc. podatkowej EBITDA, albo wartość określoną przez próg 3 mln zł, w zależności od tego, która wartość jest wyższa (por. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 kwietnia 2019 r., 0111-KDIB2-3.4010.90. 2019.1.LG).

Przykład 1

Suma przychodów spółki ze wszystkich źródeł przychodów w roku podatkowym wyniosła 12 000 000 zł. Przychody o charakterze odsetkowym wyniosły 400 000 zł. Podatkowe koszty uzyskania przychodów spółki wyniosły 7 000 000 zł, w tym 500 000 zł stanowiły odpisy amortyzacyjne zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Suma kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych wyniosła 100 000 zł. Przyjmijmy, że przychody o charakterze odsetkowym w całości podlegały opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT:

30% x [(12 000 000 zł– 400 000 zł) – (7 000 000 zł – 500 000 zł – 100 000 zł)] = 30% x 5 200 000 zł = 1 560 000 zł

Tym samym, wartość odpowiadająca 30 proc. podatkowego wskaźnika EBITDA wyniesie 1 560 000 zł.

Przykład 2

Na potrzeby niniejszego przykładu posłużmy się wartością przedstawionymi powyżej: 30 proc. EBITDA wynosi 1 560 000 zł, natomiast przychody o charakterze odsetkowym (w całości podlegające opodatkowaniu) – 400 000 zł. Przyjmujemy, że suma kosztów finansowania dłużnego, stanowiących koszty uzyskania przychodów w roku podatkowym wynosi 2 500 000 zł

Nadwyżka kosztów finansowania dłużnego wyniesie: 2 500 000 zł – 400 000 zł = 2 100 000 zł. Jak widać, przekroczy ona próg wyznaczony przez wartość 30 proc. EBITDA. Niemniej jednak, zastosowanie w tym przypadku ma przepis art. 15c ust. 14 pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym nadwyżka nie przekracza progu 3 000 000 zł. Ograniczenie nie ma tu zastosowania, więc spółka może zaliczyć wydatki w całości do kosztów podatkowych.

Przykład 3

Przedstawione w przykładzie nr 2 wartości dla 30 proc. EBITDA oraz przychodów odsetkowych pozostają bez zmian, wzrasta jedynie suma kosztów finansowania dłużnego, stanowiących koszty uzyskania przychodów w roku podatkowym, która obecnie wynosi 4 000 000 zł.

Nadwyżka kosztów finansowania wyniesie: 4 000 000 zł – 400 000 zł = 3 600 000 zł. W takim przypadku, nadwyżka przekroczy zarówno wartość odpowiadająca 30 proc. wskaźnika EBITDA, jak i próg 3 000 000 zł. Zgodnie ze stanowiskiem przedstawianym przez organy podatkowe, limit stanowić będzie wyższa wartość, tj. próg 3 000 000 zł. W konsekwencji, podatnik nie będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków z tytułu kosztów finansowania dłużnego w wysokości 600 000 zł.

Autor jest doradcą podatkowym, konsultantem podatkowym w ECDP Tax Mazur i Wspólnicy sp.k.

www.ecdpgroup.com

podstawa prawna: art. 15c ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. DzU z 2019 r. poz. 865)

Finansowanie dłużne i jego nadwyżka

Zgodnie z ustawą o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione. Ustawodawca, posłużył się wyrażeniem „w szczególności". To wskazuje, że katalog ten jest otwarty i za koszty finansowania dłużnego można uważać również inne wydatki, jeżeli są w jakimś stopniu powiązane z uzyskanym finansowaniem.

Z kolei, w celu obliczenia nadwyżki kosztów finansowania dłużnego – zgodnie z art. 15c ust. 3 ustawy o CIT – należy zsumować wszystkie poniesione w danym roku podatkowym i zaliczone do kosztów podatkowych koszty finansowania dłużnego, a następnie wynik pomniejszyć o łączną wartość podlegających opodatkowaniu przychodów o charakterze odsetkowym.

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA