Brakuje dobrych regulacji ubezpieczeń grupowych

Zainteresowane środowiska dość zgodnie opowiadają się za uregulowaniem norm prawnych dotyczących umów o grupowe ubezpieczenie.

Sprawa jest tym bardziej istotna, że ubezpieczenia grupowe stanowią ponad dwie trzecie rynku ubezpieczeń na życie w Polsce, a niektóre firmy oferują tylko takie umowy.

Rozwijają się też nowe kanały dystrybucji ubezpieczeń grupowych: przez banki, w tym tzw. bancassurance, parabanki, instytucje pośrednictwa finansowego, pośredników ubezpieczeniowych występujących pod płaszczykiem ubezpieczającego, a nawet sieci handlu detalicznego, sprzedawców AGD, RTV itp.

– Ubezpieczenia grupowe masowo są wykorzystywane przez banki dla ubezpieczenia kredytów mieszkaniowych czy konsumpcyjnych – wskazuje mecenas Aleksander Daszewski, radca prawny w Biurze Rzecznika Ubezpieczonych, koordynator konferencji „O potrzebie uregulowania ubezpieczeń grupowych". Zorganizowała ją Fundacja Edukacji Ubezpieczeniowej działająca przy rzeczniku ubezpieczonych.

W konferencji wzięło udział kilkuset bankowców, brokerów i agentów ubezpieczeniowych, co potwierdza, że tematyka cieszy się dużym zainteresowaniem.

Tomasz Młynarski, prawnik z Biura Rzecznika Ubezpieczonych, zaprezentował propozycje zmian dotyczących umowy ubezpieczenia w kodeksie cywilnym. Zasugerował on m.in. zmniejszenie asymetrii w sytuacji prawnej stron stosunku ubezpieczenia grupowego i wprowadzenie porządku pojęciowego w przepisach.

Chodzi głównie o to, by nie dochodziło do konfliktu interesów, gdy np. bank jest zainteresowany droższym ubezpieczeniem, bo ma wyższą prowizję.

Są oczywiście także przeciwnicy zwłaszcza szybkiej interwencji legislacyjnej. Wskazują oni m.in., że nie powinno się regulować całej instytucji – umowy ubezpieczenia, patrząc przez pryzmat jednego sektora: bancassurance.

Twierdzą, że istnieją już odpowiednie instrumenty prawa publicznego, które mogą zadbać o porządek na tym rynku. Ma je Komisja Nadzoru Finansowego, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Sceptycy mówią też, że można sięgać po ogólne instytucje prawa cywilnego, i na koniec, że trzeba dać szansę kodeksom dobrych praktyk.

Paweł Sawicki, dyrektor Departamentu Licencji Ubezpieczeniowych i Emerytalnych, Komisji Nadzoru Finansowego podzielił opinię, że choć niektóre banki i instytucje finansowe stosują już wysokie standardy ochrony klientów, wspomniane miękkie regulacje raczej nie wystarczą i niezbędna jest zmiana kodeksu.