- Spółka (podatnik VAT czynny) świadczy usługi turystyki opodatkowane w procedurze VAT marża. Usługi te świadczy dla osób fizycznych mieszkających za granicą i planujących wycieczki do Polski. Usługi te są sprzedawane za pośrednictwem zagranicznych portali rezerwacyjnych. Portal zagraniczny, działając jako sprzedawca spółki, dokonuje rezerwacji świadczonej przez nią usługi na rzecz obsługiwanych klientów. Portal zagraniczny rozlicza sprzedaż nabytej od spółki usługi na rzecz turysty zgodnie z przepisami obowiązującymi w kraju jego siedziby (na terytorium UE, jak i poza UE). Sprzedaż usługi przez portal zagraniczny na rzecz turysty może mieć miejsce zarówno w procedurze VAT marża, jak i poza taką procedurą (w zależności od przepisów obowiązujących w kraju, w którym portal zagraniczny rozlicza VAT). Czy spółka może sprzedać usługę turystyki opodatkowaną w procedurze VAT marża na rzecz zagranicznego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który stosując przepisy obowiązujące w swoim kraju, odsprzedaje ją dalej w ramach procedury VAT marża lub poza nią? – pyta czytelnik.

Stosownie do art. 119 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem art. 119 ust. 5 ustawy o VAT. Przepis ten dotyczy jedynie usług turystyki.

Czytaj także: VAT: biuro podróży nie zawsze opodatkuje zaliczkę

Przez marżę rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i  usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (zob. art. 119 ust. 2 ustawy o VAT).

We własnym imieniu i na własny rachunek

Procedurę VAT marża przy wykonywaniu usług turystyki, stosownie do art. 119 ust. 3 ustawy o VAT, stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

- działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i  na własny rachunek,

- przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Obowiązek stosowania procedury VAT marża wynika zatem z występujących w danym zdarzeniu elementów, tj. podatnik musi świadczyć usługę turystyki, przy jej świadczeniu musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek oraz świadcząc tę usługę musi nabywać towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Procedura VAT marża ma zastosowanie bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki (np. usługa turystyczna jest nabywana przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Warunkiem zastosowania tej procedury jest końcowe przeznaczenie usługi, a nie status podmiotu będącego nabywcą usług.

Autopromocja
Rozlicz PIT z "Rzeczpospolitą"

W łatwy i wygodny sposób wypełnij zeznanie podatkowe

Pobierz za darmo

Dla zagranicznego pośrednika

Procedura szczególna stosowana jest przez biura podróży oraz inne podmioty, które wykonują podobne czynności w ramach swojej działalności gospodarczej i nabywają towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Słowu „turysta" (podróżny) należy nadać szersze znaczenie, niż obejmujące tylko konsumenta końcowego (zob. wyrok TSWE z 26 września 2013 r. w sprawie C-450/11; Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej).

W analizowanej sprawie należy zatem przyjąć, że spółka może sprzedać usługę turystyki opodatkowaną w procedurze VAT marża na rzecz innego podmiotu niż konsument końcowy, tj. podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą, który - stosując przepisy obowiązujące w swoim kraju - odsprzedaje usługę w ramach procedury VAT marża lub poza nią. Istotne jest, aby spółka działała na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek oraz przy świadczeniu usługi nabywała towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty (por. interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 września 2018 r., 0111-KDIB3-2.4012.384. 2018.1.MD).

Usługa turystyki, czyli co?

Przyjmuje się, że usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT, to świadczenie złożone, na które składa się wiele usług (obcych i własnych) takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki:

- powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia,

- świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek,

- przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.

A contrario, w sytuacji gdy świadczący usługę nie działa we własnym imieniu i na własny rachunek, nie nabywa usług dla bezpośredniej korzyści turysty od innych podmiotów, a także usługa ta jest usługą pojedynczą (nie jest złożona z co najmniej dwóch świadczeń), usługa taka nie może być uznana za usługę turystyki, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT.

Autor jest doradcą podatkowym

Podstawa prawna: art. 119 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. DzU z 2018 r., poz. 2174 ze zm.)