Z tego artykułu się dowiesz:
- Jakie są historyczne podstawy traktatu Nowy START i jego znaczenie dla kontroli zbrojeń?
- Dlaczego wygaszenie traktatu Nowy START może prowadzić do nowego wyścigu zbrojeń nuklearnych?
- Jakie były wcześniejsze porozumienia w zakresie redukcji zbrojeń nuklearnych pomiędzy USA i Rosją?
- Jakie konsekwencje może mieć brak nowego porozumienia o kontroli zbrojeń dla relacji międzynarodowych?
Kilkadziesiąt lat zimnej wojny – od 1947 do 1991 r. – musiało upłynąć, by dwa mocarstwa posiadające największe arsenały broni nuklearnej, podpisały traktat o redukcji tych środków.
Jeszcze w czasie trwania zimnej wojny, w 1972 r., podjęto próbę redukcji uzbrojenia – prezydent USA Richard Nixon i ówczesny przywódca Związku Radzieckiego Leonid Breżniew podpisali w Moskwie układ SALT I (Strategic Arms Limitation Treaty). Ograniczył on liczbę baz obrony przeciwrakietowej do dwóch (później, protokołem z 1974 r., do jednej) dla każdej ze stron, z limitem 100 wyrzutni rakiet przechwytujących w każdej bazie. SALT I nie dotyczył jednak ograniczenia liczby głowic nuklearnych, co stronom pozwoliło na dalszy wzrost potencjału.
Układy START – początki redukcji arsenałów po zimnej wojnie
Traktat START I (Strategic Arms Reduction Treaty) był efektem końcowej fazy zimnej wojny i prób ograniczenia arsenałów nuklearnych USA i chylącego się ku upadkowi ZSRR. Po rozpoczętych w 1982 r. w Genewie negocjacjach, podpisali go w 1991 r., jeszcze przed rozpadem Związku Radzieckiego, prezydent USA George H.W. Bush oraz ówczesny pierwszy sekretarz KPZR Michaił Gorbaczow.
Po rozpadzie Związku Radzieckiego układ ratyfikowały – w 1994 r. – Rosja, Białoruś, Ukraina i Kazachstan. To wtedy Ukraina, w której posiadaniu był wówczas trzeci co do wielkości na świecie arsenał nuklearny, zgodziła się go pozbyć w zamian za gwarancje bezpieczeństwa, zawarte w Memorandum Budapeszteńskim podpisanym w 1994 r. przez Stany Zjednoczone, Rosję i Wielką Brytanię.