Posłowie pracują nad wspólną wersją przepisów ustawy o asystencji dla osób z niepełnosprawnościami

Problemu braku przepisów o asystencji dla osób z niepełnosprawnościami, co wielu z nich pozbawia możliwości samodzielnego życia, a opiekujących się nimi bliskich wyklucza z rynku pracy, dotąd nie udało się rozwiązać. W grze są obecnie trzy projekty ustaw – rządowy, poselski i prezydencki, złożony jeszcze za czasów Andrzeja Dudy.

Różnią się one choćby w kwestii decyzji, czy wsparcie przyznawane będzie zarówno dorosłym, jak i nastolatkom (jak chce rząd), czy tylko osobom pełnoletnim (jak przewidział były prezydent). Wszystkie one już jakiś czas temu trafiły do Sejmu, zaś zapisy pierwszego z nich – sygnowanego przez Radę Ministrów – mają stać się bazą do jednej, spójnej wersji przepisów, nad wykuciem których pracują obecnie posłowie.

Co znajdzie się w ustawie o asystencji dla osób z niepełnosprawnościami? Propozycje przepisów pod lupą

Decyzją sejmowej komisji polityki społecznej i rodziny, kwestią tą pod koniec grudnia zajęła się powołana do tego podkomisja. W dyskusji nad rozwiązaniami biorą udział zarówno przedstawiciele organizacji pozarządowych, jak i rządu oraz prezydenta.

W toku debaty pojawiły się już wątpliwości, dotyczące ryzyka wykluczenia niektórych grup osób z niepełnosprawnościami (jeśli od komisji orzekających nie otrzymają one odpowiednio wysokiej liczby punktów). A także te odnośnie zapowiedzi, że nastolatkowie – jak przewidział rząd – na swoich asystentów będą musieli czekać jeszcze kilka lat (zaś ci po 65. roku życia w ogóle ich nie doczekają; na ich potrzeby odpowiadać ma już polityka senioralna). Rząd nie przewidział też waloryzacji stawek asystentów (a taki zapis przewiduje projekt poselski).

Czytaj więcej

Niepełnosprawni

Osoby z niepełnosprawnościami domagają się ustawy o asystencji. Padła data

Środowiska osób z niepełnosprawnościami z niepokojem przyglądają się burzliwym losom rządowego pr...

„Prawo do niezależnego życia": zapis symboliczny czy z przełożeniem na praktykę? 

Podczas czwartkowego posiedzenia podkomisji, trzeciego już z kolei, dyskutowano m.in. nad kształtem artykułu projektu ustawy, odwołującego się do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych - i idącym za tym zapisem o prawie do niezależnego życia. Biuro legislacyjne, poparte przez przedstawiciela prezydenta, wyraziło wątpliwości, jakoby pozostawienie tego artykułu w projekcie miało przełożyć się na konkrety. Z takim stanowiskiem polemizowali przedstawiciele strony społecznej.

Monika Zima-Parjaszewska, prezeska Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną zaproponowała, aby kierunek wyznaczony w Konwencji jednak zaakcentować; choć odwołanie do niej lepiej zawrzeć choćby w części dotyczącej definicji asystencji.

Z kolei Krzysztof Peda, prezes Stowarzyszenia Twoje Nowe Możliwości argumentował, że powinno się uniknąć braku odwołania do tego kluczowego aktu, bo to miało już miejsce w dyskusji nad kształtem ustawy o szkolnictwie wyższym. Działacz podkreślał, że w efekcie jego organizacja – zajmująca się wsparciem uczących się osób z niepełnosprawnościami – do dziś musi tłumaczyć uczelniom, jakie zastosowanie ma Konwencja.

Podobnego zdania był też Łukasz Orylski, aktywista na rzecz równych praw OzN; zwracał on uwagę na praktyczną wartość takiego odwołania, które – w jego ocenie – pozwala jednoznacznie rozróżnić usługi asystencji od usług opiekuńczych.

Czytaj więcej

Niepełnosprawni

Prawa osób niepełnosprawnych łamane za pieniądze z UE? Alarmujący raport

Instytut Niezależnego Życia, wraz z organizacjami z innych krajów unijnych, sprawdził, czy środki...