O odnalezieniu szczątków i ich identyfikacji poinformował w Lublinie dr Karol Nawrocki prezes IPN. Szczątki żołnierza zostały znalezione w kwietniu w trakcie prace prowadzonych przez zespół Biura Poszukiwań i Identyfikacji IPN pod nadzorem prokuratora IPN w Lublinie.

Prezes IPN spotkał się z Ewą Przesmycką, siostrzenicą Henryka Wieliczki ps. Lufa i przekazał jej informację o identyfikacji jej wuja. Jak informuje IPN "w porozumieniu z rodziną zostanie podjęta decyzja o terminie i miejscu pochówku bohatera".

Zginął 14 marca 1949 r. w więzieniu na Zamku w Lublinie. Został pochowany w bezimiennym grobie.

Henryk Wieliczko, urodził się 18 sierpnia 1922 r. w Wilnie. Od września 1943 r. należał do oddziału kpt. Wincentego Mroczkowskiego "Zapory", następnie 5 Brygady Wileńskiej Armii Krajowej. Uczestniczył w najważniejszych akcjach brygady. Po jej rozwiązaniu - 23 lipca 1944 r., przedarł się w grupie ppor. Mieczysława Kitkiewicza "Kitka" do Puszczy Augustowskiej.

Po rozbrojeniu przez Sowietów został wcielony do 6 batalionu zapasowego 2 Armii WP w Dojlidach Górnych koło Białegostoku. Zdezerterował w październiku 1944 r. i dołączył do mjr. Zygmunta Szendzielarza "Łupaszki", który wiosną 1945 r. odtworzył na Białostocczyźnie 5 Brygadę Wileńską AK.

"Lufa" objął funkcję drużynowego, a następnie zastępcy dowódcy 4 szwadronu. Po kolejnej demobilizacji brygady, we wrześniu 1945 r., uczestniczył w patrolach dywersyjnych na Pomorzu. Z rozkazu "Łupaszki" ściągał zdemobilizowanych żołnierzy do miejsca formowania brygady w okolicach Sztumu.

Był dowódcą pierwszego patrolu leśnego brygady w Borach Tucholskich. Od połowy kwietnia 1946 roku został zastępcą dowódcy oddziału kadrowego w odtwarzanej na Pomorzu brygadzie, a od początku maja 1946 r. dowódcą 4 kadrowego szwadronu 5 Brygady Wileńskiej AK.

Szwadron dotrwał do amnestii 1947 r., kiedy został samorozwiązaniu. Po demobilizacji pododdziału "Lufa" dołączył do działającej na Podlasiu 6 Brygady Wileńskiej AK. Pozostawał bez przydziału w 3 i 2 szwadronie. Urlopowany okresowo z powodu śmiertelnej choroby ojca, został aresztowany 23 czerwca 1948 r. podczas drogi powrotnej do oddziału na stacji kolejowej Siedlce. W trakcie próby ucieczki został postrzelony.

Wojskowy Sąd Rejonowy w Lublinie w trybie doraźnym skazał go 24 lutego 1949 r. na karę śmierci. Zginął 14 marca 1949 r. w więzieniu na Zamku w Lublinie. Został pochowany w bezimiennym grobie.