Przebieg całego postępowania na swojej stronie internetowej opisuje Helsińska Fundacja Praw Człowieka, która objęła sprawę Programem Spraw Precedensowych.
Asesor prokuratury, po tym, jak uległa wypadkowi samochodowemu i porusza się przy pomocy wózka inwalidzkiego, została zwolniona z pracy. Jako przyczyny rozstania z pracownicą Prokurator Generalny podał nieobecność w pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż rok oraz niezdolność do pracy na stanowisku asesora prokuratorskiego.
Zwolniona pracownica prokuratury domagała się przed Sądem Rejonowym w Włocławku przywrócenia do pracy oraz odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Zarówno sąd pierwszej, jak i drugiej instancji orzekały na niekorzyść powódki.
Sąd Rejonowy oddalając powództwo nie stwierdził naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Od tego wyroku asesor złożyła apelację do Sądu Okręgowego w Włocławku, który również oddalił odwołanie od wyroku pierwszej instancji, wskazując, iż zarzuty podniesione w apelacji są bezzasadne.
Powódka podnosiła w apelacji, że rzeczywistą przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę była jej niepełnosprawność. – Możność chodzenia nie jest rzeczywistym i decydującym wymaganiem zawodowym stawianym osobom zatrudnianym na stanowisku asesora prokuratorskiego i prokuratora – wskazywała. Tymczasem sąd drugiej instancji potwierdził prawdziwość przyczyn rozwiązania stosunku pracy. Zdaniem sądu, pracodawca słusznie ustalił, że asesor była niezdolna do pracy na tym stanowisku, i potwierdza to decyzja lekarza orzecznika ZUS, stwierdzająca całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji, która ważna była w chwili zgłoszenia chęci powrotu do pracy. Helsińska Fundacja Praw Człowieka zwraca jednak uwagę, iż sąd nie odniósł się do wielu sprzecznych opinii lekarzy medycyny pracy dotyczących zdolności do pracy asesor ze względu na stan zdrowia.
