Wszyscy chcieli grać na Śląsku

Później grał pan w Ruchu Chorzów, tam było lepiej?

Piłkarz dostawał pensję wykwalifikowanego robotnika w zakładzie pracy, któremu podlegał klub. Do tego dostawało się dodatkowo od klubu tzw. dożywianie i premie meczowe, więc w sumie w Ruchu zarabiałem mniej więcej tyle, ile wynosiły dwie pensje robotnika.

Istniały duże różnice w zarobkach w poszczególnych klubach?

Oczywiście, w końcu w śląskich zakładach zarabiało się najlepiej, z tym że w Górniku Zabrze i tak płacono dwa razy lepiej niż w hutniczym Ruchu Chorzów. Zresztą przypomnijmy sobie, ile wtedy było śląskich klubów w pierwszej lidze: siedem! Wszyscy chcieli grać na Śląsku, ale wielu musiało grać w Legii, bo jako jedyna miała ona możliwość ściągnięcia każdego młodego piłkarza: po prostu poprzez powołanie go do służby wojskowej. Legia ściągała więc najlepszych piłkarzy ze wszystkich klubów, tak wyglądały kiedyś transfery...

Nie dało się uchronić przed takim „transferem"?

Znam jeden przypadek piłkarza, który tego uniknął. To Gerard Cieślik z Ruchu Chorzów. Legia bardzo chciała Cieślika u siebie, wszystko było już prawie ustalone, ale bardzo znany śląski przodownik pracy – górnik Józef Marchewka – pojechał do sekretarzy PZPR w Warszawie i wybłagał, by nie kraść im najlepszego piłkarza. Wszyscy inni musieli co najmniej dwa lata odsłużyć w wojsku i przez ten czas reprezentować Legię.