W konsekwencji, jeśli w obiekcie budowlanym lub jego części nie następuje podjęcie bądź zaniechanie określonej działalności nie można mówić o zmianie sposobu użytkowania w rozumieniu Prawa budowlanego.
Działanie, które nie zmienia sposobu użytkowania mieści się w ramach zwykłego użytkowania rzeczy, które wynika z prawa własności. Problematykę tę reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=70928]Kodeks cywilny[/link] (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.).
Natomiast podmiotem uprawnionym do dokonania prawidłowej oceny, czy w konkretnym przypadku ma miejsce zmiana sposobu użytkowania, jest właściwy miejscowo organ administracji architektoniczno-budowlanej, który w oparciu o przepisy ustawy i ocenę rodzaju, zakresu itd. zamierzonej zmiany może w tej sprawie zająć decydujące stanowisko. W rezultacie inwestor zamierzający podjąć działalność gospodarczą w obiekcie budowlanym powinien upewnić się w organie administracji architektoniczno-budowlanej, czy ciąży na nim obowiązek dokonania zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.
Jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź może spowodować niedopuszczalne zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, właściwy organ wnosi sprzeciw (zob. art. 71 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane). Organ wnosi sprzeciw w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (zob. art. 71 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane). Wniesienie sprzeciwu uniemożliwia inwestorowi zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.
Dodatkowo informuję, że w przypadku budynków użyteczności publicznej m.in. budynki oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki (np. świetlice środowiskowe), kultury (np. ośrodki lub domy kultury), kultu religijnego (np. budynki parafialne) lub mieszkań znajdujących się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynków mieszkalnych itp., podjecie w nich działalności polegającej na prowadzeniu zespołu wychowania przedszkolnego lub punktu przedszkolnego, po spełnieniu przez konkretny budynek lub jego część wymagań higieniczno-sanitarnych oraz bezpieczeństwa przeciwpożarowego, określonych w przepisach powyższego rozporządzenia i uzyskanie pozytywnej opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, oznacza że działalność ta nie zmienia wymagań higieniczno-sanitarnych oraz bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a tym samym nie zachodzi konieczność dokonywania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zmiany sposobu użytkowania. Stanowisko takie przedstawiło Ministerstwo Infrastruktury.
[i]Anna Macińska
