Tak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który rozpatrywał sprawę starszego mężczyzny starającego się o zasiłek celowy na częściowe pokrycie kosztów zakupu lekarstw i opału.

Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej działający z upoważnienia Wójta Gminy, przyznał potrzebującemu świadczenie w wysokości dwustu złotych, a swojej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Urzędnikowi znana była sytuacja zdrowotna mężczyzny i zasługiwała na miano uzasadnionego przypadku umożliwiającego udzielenie pomocy, jednak z uwagi na ograniczone możliwości finansowe urzędu pomoc została udzielona w kwocie niższej niż ta wskazana we wniosku.

Potrzebujący odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwestionując wysokość przyznanej pomocy. Stwierdził, że w MOPS-ie przedstawił faktury za leki na kwotę prawie czterystu złotych oraz wnioskował o kwotę tysiąca złotych na sezon grzewczy. Dodał również śmiało, że według niego przyznana suma dwustu złotych nie jest nawet jałmużną, dlatego odmówi jej przyjęcia.

SKO przeanalizowało sprawę i wyjaśniło, że wysokość przyznanego zasiłku wynika z ograniczonych możliwości finansowych ośrodka, a także z rosnącej liczby osób i rodzin potrzebujących pomocy. Kolegium zwróciło uwagę na stanowisko sądów administracyjnych, iż pomoc społeczna ma jedynie charakter uzupełniający i wspierający osoby znajdujące się w trudnej sytuacji materialno-bytowej. Dodało również, że mężczyzna otrzymał pomoc finansową w wysokości wyższej niż ktokolwiek inny w gminie, znajdujący się w znacznie gorszej sytuacji finansowej.

Sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Potrzebujący w skardze wyjaśnił, że obecna trudna sytuacja majątkowa zmusza go do zaciągania pożyczek na leczenie, a przyzna kwota to tylko kropla w morzu potrzeb.

WSA oddalił jego skargę. Wyraził pogląd, że organy administracji nie posiadają całkowitej swobody w zakresie przyznania zasiłków celowych. Zarówno przyznanie świadczenia, jak i jego wysokość, uzależnione są bowiem od możliwości finansowych organu oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy.

Sąd odnosząc się do sytuacji starszego mężczyzny stwierdził, że mężczyzna nie jest całkowicie pozbawiony środków do życia, otrzymał pomoc (choć nie wysoką) oraz udzielano mu usług opiekuńczych, z których odpłatności został zwolniony ze względu na ponoszenie zwiększonych wydatków na leki i leczenie (III SA/Gd 863/13).

Wyrok jest nieprawomocny. Przysługuje na niego skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.