Zdaniem WSA skarga jest uzasadniona.
Sąd przypomniał, że w myśl art. 68 § 4 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=582ECDA0581859658EA2BD1E83B507D8?id=176376]ordynacji podatkowej[/link] zobowiązanie z tytułu dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych za rok podatkowy, którego dotyczy decyzja. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
Zdaniem WSA organy błędnie uznały, że decyzja została skarżącej skutecznie doręczona. Organ wysłał decyzję W.B., bo to on został wskazany jako pełnomocnik właściwy dla doręczeń. Doręczyciel nie zastał jednak adresata i zostawił awizo. Ponowne awizo pozostawiono 30 grudnia 2008 r. Ponieważ przesyłka nie została odebrana przez adresata, należy uznać, zgodnie z treścią art. 150 § 2 ordynacji podatkowej, że została doręczona 6 stycznia 2009 r.
Za skuteczne doręczenie decyzji nie można uznać odmowy przyjęcia przesyłki przez żonę W.B. Jak wynika z treści notatki urzędowej z 24 grudnia 2008 r., pracownik US udał się do mieszkania W.B., aby doręczyć decyzję, lecz nie zastał adresata. Jego żona poinformowała, że mąż jest marynarzem i przebywa na kontrakcie zagranicznym. Jednocześnie odmówiła przyjęcia przesyłki. Odmowy tej nie można uznać za skuteczne doręczenie przesyłki.
Organy administracji uznały, że skoro nie można doręczyć decyzji pełnomocnikowi wskazanemu dla doręczeń, gdyż przebywa on za granicą, to skuteczne jest doręczenie drugiemu pełnomocnikowi. Skoro jednak K.K. ustanowiła dwóch pełnomocników i jednego z nich wskazała jako właściwego dla doręczeń, to organ administracji powinien respektować jej wolę. Winien więc doręczać przesyłki wyłącznie W.B.
