[b][link=http://blog.rp.pl/jablonski/2009/09/04/cud-tuska-czy-dziura-rostowskiego/]Skomentuj na blogu[/link][/b]
Nie wiedzieliśmy o tym także my, dziennikarze. Przeciwnie – zadrukowaliśmy kilometry kwadratowe papieru, żądając szybkich działań antykryzysowych, przyspieszenia pozyskiwania funduszy unijnych i usuwania barier krępujących przedsiębiorczość. To także mój błąd.
Rząd dysponuje jednak znacznie lepszym aparatem analitycznym, więc szybciej się zorientował, że nie tędy droga. Właściwym wyjściem nie jest bowiem niepokojenie przedsiębiorców ustawami, ale pozostawienie ich w świętym spokoju. Pewnie to dlatego ustawa mająca łagodzić skutki kryzysu dla przedsiębiorców i pracowników weszła w życie tydzień przed tym, gdy się okazało, że naszą gospodarkę – jako jedyną w Europie – ominęła recesja. W Niemczech program wspierania motoryzacji zakończono, nim u nas udało się zrobić cokolwiek. Nie wspominam już o akcjach ratowania instytucji finansowych.
Wygląda na to, że rząd Donalda Tuska twórczo rozwija zasadę nieingerencji w kolejne sektory finansów publicznych. Jeszcze niedawno dyskutowaliśmy z Brukselą, czy nasz deficyt finansów publicznych jest wystarczająco niski, by przyjąć Polskę do eurolandu (3 proc. PKB). Teraz zaś słyszymy, że w przyszłym roku deficyt budżetowy ma wynieść 52 miliardy złotych, a więc będzie blisko dwa razy wyższy od tegorocznego, który i tak – w stosunku do pierwotnego planu – został podwyższony. Ta gigantyczna kwota to efekt żądań różnych resortów, które ponoć nie widzą możliwości cięcia wydatków.
Aby więc nie denerwować rolników, przedsiębiorców i reszty społeczeństwa, Ministerstwo Finansów nie będzie żądać zmian systemu ubezpieczeń emerytalnych – ani pracowniczych, ani rolniczych. Państwo nie będzie oszczędzać ani reformować. Będzie wydawać. Największe instytucje, które mają przywilej opracowywania budżetów bez oglądania się na ministra finansów, też nie myślą oszczędzać.
