Przechodzi przez kolejny kryzys, lecz przecież każdy kryzys ją wzmacnia. Jedyną receptą na uzdrowienie Starego Kontynentu jest ściślejsza integracja. Europa musi się rozwijać, ciągle pędzić do przodu, jeśli przestanie pedałować, spadnie z roweru. Dlatego niezbędne są zmiany...
Ileż to razy słyszeliśmy w przeszłości podobne "bla bla bla" z ust luksemburskich polityków, niemieckich publicystów oraz ekspertów z polskich think tanków finansowanych przez Komisję Europejską? Dziś znów pojawia się okazja, by zabłysnąć kwiecistą euromową: rządy Niemiec i Francji nalegają, by zmienić traktat lizboński.
Euroentuzjaści powinni w te pędy chwycić za pióra – trzeba wszak uzasadnić tę woltę, wytłumaczyć obywatelom szaraczkom, dlaczego Angeli Merkel i Nicolasowi Sarkozy'emu, którzy rok temu odsądzali od czci i wiary każdego krytyka tego dokumentu, nagle traktat przestał się podobać.
Kanclerz Niemiec (to ona jest tutaj głównym rozgrywającym) chce utworzenia stałego funduszu ratunkowego dla członków strefy euro oraz ostrych sankcji dla państw łamiących dyscyplinę budżetową. "To tylko dwie linijki" – tłumaczą dyplomaci z Berlina, mając nadzieję, iż uda się przeforsować zmianę traktatu bez korowodu ratyfikacji w poszczególnych krajach UE oraz dwóch (co najmniej) referendów w Irlandii.
Ratowanie wspólnej waluty jest oczywiście ideą godną pochwały, lecz coraz częściej słychać wśród europejskich polityków głosy zaniepokojenia: dlaczego Unia ma się ciągle podporządkowywać kaprysom Niemiec? Podporządkował się już premier Tusk, który wyskoczył przed szereg i stwierdził, że Polska nie ma nic przeciwko propozycjom Berlina.
