Praca, emerytury, renty

Obowiązek przejścia na emeryturę zgodny z prawem wspólnotowym

Obywatel UE może zostać obowiązkowo wysłany na emeryturę – uznał wczoraj ETS ([b]wyrok z 11 stycznia 2007 r. w sprawie C-208/05[/b])
Félix Palacios de la Villa był zatrudniony w firmie działającej w handlu tekstyliami wspólnoty autonomicznej Madrytu. Kiedy skończył 65 lat, został zwolniony z pracy. Firma powołała się na przepisy zbiorowego układu pracy obowiązujące w tym sektorze hiszpańskiej gospodarki. Przewidywały one, że pracownik, który osiągnął odpowiedni wiek i nabył prawo do emerytury, ma obowiązek zrezygnować z zatrudnienia i przejść w stan spoczynku.
Hiszpan odwołał się do madryckiego sądu. Ten zaś, nie wiedząc, jak rozstrzygnąć tę sprawę, zwrócił się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Problemem okazała się wykładnia art. 2 ust. 1 i art. 6 dyrektywy 2000/78/WE z 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (DzUrz UE L 303). Pierwszy z tych przepisów zawiera definicję równego traktowania, która wyklucza jakąkolwiek pośrednią czy bezpośrednią dyskryminację w odniesieniu do warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania pracowników.
Drugi z przepisów dyrektywy mówi jednak, że państwa członkowskie UE mogą przyjąć różne traktowanie pracowników ze względu na ich wiek. Nie będzie więc dyskryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zostanie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione celami polityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego. Takie działanie nie narusza równego traktowania, jeżeli środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne. W Hiszpanii w latach 1980 – 2001 funkcjonował mechanizm obowiązkowego przejścia na emeryturę osób, które osiągnęły stosowny wiek. Ustanowiono go do zwalczania bezrobocia. W 2001 r., gdy sytuacja gospodarcza Hiszpanii się poprawiła, przyjęto ustawę w sprawie pilnych działań reformujących rynek pracy w celu zwiększenia zatrudnienia i podniesienia jego jakości. Nowe przepisy uchyliły obowiązkowe przechodzenie na emeryturę. Zaraz potem w hiszpańskich sądach pojawiła się duża liczba spraw dotyczących ważności klauzul, które pozwalały na obowiązkowe przeniesienie pracowników na emeryturę. Takie zapisy ciągle bowiem znajdowały się w wielu układach zbiorowych pracy. Po czterech latach ustawodawca zmienił przepisy ustawy z 2001 r. Umożliwił w ten sposób zapisywanie w zbiorowych układach pracy klauzul obowiązkowego przejścia na emeryturę po spełnieniu ustawowych przesłanek. Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznał, że taka regulacja nie narusza prawa Féliksa Palacios de la Villa do niedyskryminacji ze względu na wiek (wyrok z 16 października 2007 r. w sprawie C 411/05). Stwierdził, że choć rzeczywiście wprowadza różnice w traktowaniu, to jednak jest to dopuszczalne w myśl art. 6 dyrektywy. Rzecznik generalny podczas postępowania przed ETS stwierdził, że przepis pozwalający na włączenie do układów zbiorowych klauzul o obowiązkowym przejściu pracowników na emeryturę został przyjęty za namową partnerów społecznych. Spełnia więc przesłanki dyrektywy, gdyż wpisał się w krajową politykę promującą dostęp do zatrudnienia przez lepszy jego rozdział między pokolenia. Tym bardziej że ETS już wcześniej uznał wspieranie naboru do pracy za słuszny cel polityki zatrudnienia państw członkowskich.
Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL