Zespół BOAS u psów. Naukowcy z Cambridge sprawdzili rasy, które dotąd pomijano

Brachycefalia: Pekińczyk i chin japoński w grupie najwyższego ryzyka

Wyniki okazały się zróżnicowane, ale dla części ras – niepokojące. Pekińczyki wypadły najgorzej: zaledwie 10,9 proc. badanych osobników nie wykazywało żadnych objawów BOAS, co jest wynikiem porównywalnym z mopsami i buldogami. Chiny japońskie były w niewiele lepszej sytuacji – wolne od objawów okazało się tylko 17,4 proc. z nich. Obie rasy trafiły do grupy wysokiego ryzyka, statystycznie nieróżniącej się od tych trzech najbardziej znanych z problemu ras.

Czytaj więcej

Opinie Prawne

Prawniczki: Zwierzę nie jest rzeczą, nie należy go dawać „pod choinkę”

Prawo nie zna pojęcia „nieudanego prezentu”, jeśli jego przedmiotem jest żywe stworzenie. Zna nat...

Do grupy umiarkowanego ryzyka – gdzie od połowy do trzech czwartych psów wykazywało jakieś objawy – zaliczone zostały: king charles spaniel, shih tzu, gryfonik brukselski, boston terrier i dog z Bordeaux. Łagodniejszy przebieg stwierdzono u staffordshire bull terrierów, cavalierów, chihuahua, bokserów i affenpinczerów, gdzie ponad połowa badanych zwierząt była wolna od objawów, a ciężkich przypadków było niewiele. Jeśli chodzi o szpica miniaturowego i maltańczyka, żaden pies nie wykazał klinicznie istotnych objawów – choć próba maltańczyków była stosunkowo mała (32 psy) i badacze podkreślają, że trudno wyciągać z tego jednoznaczne wnioski.

Trzy czynniki ryzyka brachycefalii u psów – i jeden zaskakujący wynik

Analizując dane ze wszystkich czternastu ras jednocześnie, naukowcy zidentyfikowali trzy czynniki wyraźnie związane z wyższym ryzykiem BOAS: zwężenie nozdrzy, niski wskaźnik twarzoczaszkowy (stosunek długości pyska do obwodu czaszki, czyli po prostu bardziej spłaszczona twarz) i nadwaga. Razem te trzy parametry wyjaśniają około 20 proc. zmienności w statusie BOAS między badanymi psami – co oznacza, że sama budowa zewnętrzna to tylko część historii, a na ryzyko choroby wpływają też inne czynniki, których to badanie nie obejmowało

– Zależność między długością pyska a ryzykiem BOAS jest bardziej złożona, niż się powszechnie zakłada – przyznaje dr David Sargan, jeden ze współautorów badania. Dobrą ilustracją tej złożoności jest king charles spaniel – rasa o ekstremalnie spłaszczonej twarzy – który radził sobie lepiej, niż wskazywałaby sama budowa czaszki: bez żadnych objawów było 40 proc. badanych psów. Jak to możliwe? Badacze nie mają jeszcze jednoznacznej odpowiedzi. Wskazują na to, że sama długość pyska nie jest wystarczającym wyjaśnieniem, a w grę mogą wchodzić czynniki genetyczne i anatomiczne, których nauka jeszcze nie opisała.

Wiedza o czynnikach ryzyka może być przydatna zarówno dla hodowców, jak i przyszłych właścicieli przy wyborze psów. Dr Ladlow zwraca uwagę na jeszcze jeden wymiar. – Psy nagradzane na wystawach często stają się popularnymi reproduktorami, dlatego ważne jest, żeby cechy związane z BOAS nie były tam premiowane – mówi. Jednocześnie badacze podkreślają, że same pomiary ciała to za mało, ponieważ trzy zidentyfikowane czynniki tłumaczą jedynie piątą część zmienności w statusie BOAS.