E-rozprawy nie działają, ale to nie sędziowie są winni

Bariera numer cztery to brak danych kontaktowych w internecie. – Sąd próbuje samodzielnie ich szukać. Tyle że na stronie internetowej są dostępne jedynie formularze kontaktowe oraz infolinii. Jaki formularz powinien wybrać sąd, aby wyznaczyć e-rozprawę? – pyta sędzia Łazarska.

Ale to nie koniec kłopotów. Sekretarz sądowy się bowiem nie poddaje i po dwóch godzinach ustaleń i dochodzeń w internecie uzyskuje połączenie przez infolinię z osobą odpowiedzialną za zgłoszenie szkód, bo tylko takie połączenie jest dostępne.

Okazuje się, że pełnomocnik sądowy, którego pełnomocnictwo sąd ma w aktach sądowych, „nie figuruje jednak w systemie", który pan z infolinii ma w swoim komputerze. Podaje on jednak stacjonarny numer do działu obsługi prawnej, gdzie nikt nie odbiera telefonu, bo przecież wszyscy pracują dziś zdalnie. Po kilku godzinach poszukiwania danych kontaktowych do stron sąd odstępuje od wyznaczenia zdalnej rozprawy, gdyż nie udało się skontaktować z pełnomocnikiem strony. Taka jest dziś zdalna sądowa rzeczywistość.

Sędzia Wesołowska-Zbudniewiek dodaje, że ze względu na niemożność połączenia z zakładem karnym jako sędzia cywilny nie ma dziś możliwości przesłuchania świadków przebywających w zakładach, którzy występują np. w sprawach o odszkodowania.

Choć sędziowie sam pomysł zdalnych rozpraw oceniają pozytywnie, przyznają, że ich prowadzenie na dużą skalę jest mało realne, choć formalnie możliwe. Połączenia z uczestnikami się zrywają – bywa, że po kilka razy, co wydłuża rozprawę. Są sytuacje w których takiego połączenia nie udaje się w ogóle uzyskać.