Łukasz Warzecha: „Ministra”, czyli ideologiczna wojna o język

Debata o feminatywach nie jest żadnym tematem zastępczym.

Publikacja: 20.12.2023 03:00

Agnieszka Dziemianowicz-Bąk

Agnieszka Dziemianowicz-Bąk

Foto: Fotorzepa, Jakub Czermiński

Na stronie Kancelarii Premiera Agnieszka Dziemianowicz-Bąk pojawia się jako „ministra”. Donald Tusk w swoim exposé stwierdził, że w nowym rządzie każdy mówi, jak chce. Sprawa jest jednak poważniejsza, a „wojna o feminatywy” wcale nie jest tematem zastępczym.

Można by spytać, czy również w ministerstwach „każdy mówi, jak chce”, czy może nowe panie minister, które upierają się przy dziwacznej formie nieujętej w konstytucji i przepisach, wymuszają jej stosowanie na podległych im urzędnikach? Jak słusznie w „Rzeczpospolitej” zauważyła dr Grażyna Majkowska, stosowana forma stała się wyrazem poglądów i postawy politycznej. Czy podlegający pani minister Dziemianowicz-Bąk urzędnik, który nie zechce łamać sobie języka na słowie „ministra” (choć, jeśli już, powinno być „ministerka”, ale to dla feministek nie brzmi dość dostojnie), zostanie ukarany? To wbrew pozorom istotne zagadnienie, bo dotyka sfery wolności. Czy zwierzchnik w państwowym urzędzie może domagać się od swoich podwładnych, żeby posługiwali się formą językową wynikającą z ideologicznego nastawienia?

Czytaj więcej

Ministra czy ministerka? Językoznawca Grażyna Majkowska o tym, jak feminatywy dzielą społeczeństwo

To, że – jak słusznie zauważa pani dr Majkowska – stosowanie wynajdywanych na siłę feminatywów stało się deklaracją ideową, nie wynika przecież z postawy konserwatystów. To nie oni chcą odgórnie zmieniać język. Język nie stałby się kolejnym polem walki, gdyby lewica nie wprowadziła do niego swoich idiosynkrazji. O tym zaś, jak ważne jest to pole sporu, przekonywać chyba nie muszę. Znaczenie tej sfery wystarczająco mocno podkreślił Antonio Gramsci, ideolog współczesnej lewicy, skierowując jej uwagę na pole bitwy kulturowej, między innymi języka właśnie. Dziś możemy obserwować jedną z takich potyczek.

W rządzie Donalda Tuska są dwie panie minister, które wybrały sobie skądinąd błędną słowotwórczo formę „ministra”. To symptom zjawiska, które chyba niewiele osób jak dotąd wychwyciło: lewica nadaje ton nowemu gabinetowi, przynajmniej wizerunkowo. Niezależnie od przynależności partyjnej twardą lewicową linię prezentują ministrowie, zajmujący się kluczowymi, w części „miękkimi” dziedzinami: Adam Bodnar, Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, Katarzyna Kotula, Barbara Nowacka, a także niedostrzegana Joanna Scheuring-Wielgus, której przypadł w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Departament Mecenatu Państwa. To znamienne, że nad rozdzielaniem publicznych pieniędzy nie będzie czuwać względnie neutralny ekspert, ale osoba o poglądach skrajnych, wielokrotnie jawnie okazująca swoją wrogość wobec konserwatywnych poglądów.

Czy takiego wizerunku swojego rządu chciał pan premier? A może tym chce zaspokoić pragnienia radykalnej części elektoratu, aby w innych sprawach móc przyjąć inny kurs? Trudno teraz powiedzieć. Jeśli jednak w exposé dużo mówił o jednoczeniu narodu, to kształt jego rządu nijak tego nie pokazuje. Wręcz przeciwnie.

Autor jest publicystą tygodnika „Do Rzeczy”.

Publicystyka
Maciej Strzembosz: Kto wygrał, kto przegrał wybory samorządowe
Materiał Promocyjny
Tajniki oszczędnościowych obligacji skarbowych. Możliwości na różne potrzeby
Publicystyka
Michał Szułdrzyński: Jarosław Kaczyński izraelskiego ambasadora wyrzuca, czyli jak z rowerami na Placu Czerwonym
Publicystyka
Nizinkiewicz: Tusk przepowiada straszną przyszłość. Niestety, może mieć rację
Publicystyka
Flieger: Historia to nie prowokacja
Materiał Promocyjny
Naukowa Fundacja Polpharmy ogłasza start XXIII edycji Konkursu o Grant Fundacji
Publicystyka
Kubin: Europejski Zielony Ład, czyli triumf idei nad politycznymi realiami