Prezydent odmówił mężczyźnie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością opieki nad swoją schorowaną, niepełnosprawną matką, za okres od 1 lipca 2013 roku. Wskazał, że wnioskodawca nie spełniał przesłanek warunkujących przyznanie zapomogi, wynikających z ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tak naprawdę nie zrezygnował z zatrudnienia, ani innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Niedoszły beneficjent złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wyjaśnił, że jego matka jest osobą starszą i schorowaną, wymaga stałej opieki przy wszystkich codziennych czynnościach. Mężczyzna podkreślił, że decyzja prezydenta jest mocno krzywdząca i niesłuszna, gdyż ta wcześniej wydana, w tej samej sprawie, uznawała określenie jego rezygnacji z zatrudnienia jako właściwe i mocą, której przyznano mu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na czas ważności orzeczenia o niepełnosprawności.
Na koniec wskazał, iż w roku 2007 jeszcze pracował, ale z uwagi na chorobę matki musiał przerwać zatrudnienie, aby się nią opiekować. Gdyby nie ta sytuacja prawdopodobnie pracowałby nadal.
Kolegium utrzymało w mocy decyzję prezydenta. Wskazało, iż zgodnie z brzmieniem ustawy o świadczeniach rodzinnych specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
SKO wyjaśniło, że taka zapomoga przyznawana jest zawsze opiekunowi osoby niepełnosprawnej, zatem spełnione muszą być dwie przesłanki: osoba niepełnosprawna musi legitymować się odpowiednim orzeczeniem, co w niższej sprawie nie budzi wątpliwości i po drugie: opiekun musi zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i nie podejmować tego zatrudnienia, z uwagi na konieczność zapewnienia opieki osobie niepełnosprawnej.
Tak jednak nie stało się w tej sprawie. Mężczyzna był zarejestrowany jako bezrobotny od dnia marca 2003 roku do maja 2007 roku, a później pracował na umowę zlecenia. Następnie w 2012 roku utracił status osoby bezrobotnej na swój wniosek, przez co organ przyjął, iż nadal był osobą bez pracy - nie zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej specjalnie dla matki, gdyż od lat w ogóle nie pozostaje w zatrudnieniu i nie wykonuje innej pracy zarobkowej.
Wnioskodawca poskarżył się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Mężczyzna stwierdził w skardze, że jak tylko jego matka dowiedziała się o negatywnej decyzji, od razu jej stan się pogorszył. Niedawno z uwagi na zły stan rodzinny, został zmuszony do rejestracji w urzędzie pracy, żeby móc korzystać z ubezpieczenia zdrowotnego, a ciągła opieka nad matką nie pozwala mu na podjęcie żadnej pracy. Dodał, że odmowa przyznania świadczenia jest kuriozalna i narusza jego obywatelskie prawa zapisane w Konstytucji. Przypomniał również, że chyba administracji umknął fakt, iż wcześniej przyznała mu świadczenie pielęgnacyjne na czas nieokreślony.
WSA 6 maja 201 4 roku postanowił uznać argumentację opiekuna. Stwierdził, że przyjęcie przez samorząd, iż zasiłek pielęgnacyjny przysługuje wyłącznie tym osobom uprawnionym, które podjęły się i sprawują faktyczną opiekę nad osobami niepełnosprawnymi, na skutek tylko rezygnacji z wykonywanej uprzednio pracy, jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości wyrażoną w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Sąd dodał, że zastosowana przez organy wykładnia różnicuje w sposób całkowicie niezrozumiały potencjalnych beneficjentów specjalnego zasiłku opiekuńczego na tych, którzy podejmują się sprawowania opieki na skutek rezygnacji z pracy oraz na tych, którzy tak samo jak poprzedni podejmują się i sprawują stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, jednakże - nie pozostając w zatrudnieniu - powstrzymują się od podejmowania określonej pracy zarobkowej (II SA/Łd 1339/13).
Wyrok jest nieprawomocny. Przysługuje na niego skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
