Tymczasem rynek finansowy zareagował natychmiast. Okazuje się, że inwestorzy finansowi, wyspecjalizowani w prognozowaniu kosztu pieniądza, przewidują, że pierwsze podwyżki stóp procentowych w Polsce będą miały miejsce najwcześniej pod koniec przyszłego roku.
Co to wszystko oznacza w praktyce? Nie ma jednej odpowiedzi.
Dla przeciętnego obywatela, w tym wypadku konsumenta, jest to dobra informacja. Realny koszyk zakupów towarów i usług nie będzie mu się w najbliższych miesiącach i kwartałach kurczył. Gorzej z jego oszczędnościami. Oprocentowanie lokat i obligacji będzie się dalej utrzymywać na niskim, z pewnością niesatysfakcjonującym poziomie, zmuszając do szukania nieco bardziej ryzykownych alternatyw. Być może staną się nimi akcje?
Jednocześnie zadłużeni w krajowej walucie, w tym właściciele kredytów hipotecznych w złotych, mogą odetchnąć. Ich raty i odsetki od kredytu pozostaną jeszcze długo na relatywnie niskim poziomie.
Tani pieniądz to również dobra informacja dla całej gospodarki, a zwłaszcza dla przedsiębiorców. Dostępność taniego kredytu będzie jeszcze większa niż obecnie. Teoretycznie wystarczy więc dobry pomysł na inwestycję, trafiony biznesplan i sukces gwarantowany.
A w praktyce? Z praktyką może być gorzej, bo krajowi przedsiębiorcy, jak dowodzą statystyki, po ubiegłorocznej zapaści wciąż nie palą się do inwestowania.
Co ciekawe, tani pieniądz i awersja do inwestycji to nie tylko polski przypadek. Podobnie jest na innych rozwiniętych lub rozwijających się rynkach. Inflacja, która jeszcze niedawno podniosła swój łeb w Europie Zachodniej, ostatnio zelżała również tam.
Jak na dłoni widać zatem, że funkcjonujemy w jednej globalnej wiosce, a tendencje gospodarcze z innych rynków, zwłaszcza tych, które stanowią drogowskaz dla reszty świata (jak np. amerykański i niemiecki), wcześniej czy później przekładają się na krajowe podwórko, zostawiając niewiele miejsca na lokalne odrębności.
