Odpady niewiadomego pochodzenia odkryła inspekcja ochrony środowiska. Były to beczki o różnej pojemności (chemikalia), części samochodów, elementy ich tapicerki, lodówka. Znajdowały się na nieutwardzonym gruncie, część pojemników była uszkodzona, widoczne były odcieki do gruntu.
Burmistrz miasta nakazał obywatelce - „jako posiadaczowi odpadów porzuconych i zgromadzonych na działce” - ich usunięcie. Kobieta jest osobą w złej sytuacji finansowej, schorowaną. Nie ma pieniędzy na wykonanie decyzji. Zapewniła, że odpady były składowane bez jej zgody i wiedzy przez jej syna.
Czytaj więcej:
Mimo kampanii i działań edukacyjnych od kilku lat obserwujemy stały wzrost liczby przestępstw przeciwko środowisku. Obecne przepisy unijne i krajow...
Pro
Ponieważ pozostawanie odpadów na działce grozi zanieczyszczeniem sieci wodociągowej, burmistrz wydał decyzję o wykonaniu zastępczym usunięcia odpadów. Koszt operacji oszacowano na 129 900 zł netto.
Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję burmistrza ws. nakazu usunięcia odpadów. Jego zdaniem, została wydana z naruszeniem przepisów prawa.
Burmistrz miał bowiem wiedzę, że inna osoba usłyszała prokuratorski zarzut o nielegalne składowanie, gdyż uzyskał dostęp do akt postępowania przygotowawczego ws. czynu z art. 183 § 1 Kodeksu karnego. Organ zaniechał jednak przeprowadzenia dowodów z dokumentów, które miał i ograniczył się do prostego wskazania, że w ramach postępowania przygotowawczego ustalono „sprawcę" nielegalnego zdeponowania odpadów. Uznał, że to uczestniczka postępowania powinna „wykazać, a nie wskazać" inny odpowiedzialny za usunięcie odpadów podmiot. Przyjął bowiem wadliwą wykładnię przepisów.
- Brak inicjatywy własnej organu musi - wobec posiadanych przez sam organ środków służących ustaleniu rzeczywistego posiadacza odpadów - zostać uznany za istotne naruszenie norm kodeksowych odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie zaś tych warunkach sprawy poprzez nakazanie usunięcia odpadów uczestniczce postępowania należy określić jako co najmniej przedwczesne – wskazuje RPO.
