Autostopowe eldorado

W Polsce wraca moda na autostop, powstają nawet tzw. serwisy carpoolingowe, gdzie skrzykują się kierowcy i podróżni szukający podwózki. Pan już w 1957 r. wyruszył w pierwszą podróż autostopem po Polsce. Dlaczego nikt przed panem nie podróżował w ten sposób?

Bogusław Laitl:

Jeżdżenie na tzw. łepka, czyli po prostu bycie podwożonym w szoferce bez stosownych dokumentów podróży, było w tamtych czasach zabronione. Gdy milicja zatrzymywała samochód do kontroli, a w środku siedział taki „łepek”, to kierowca mógł mieć spore problemy.

Ale czy na pewno przed panem nikt nie ryzykował i autostopem nie jeździł?

Pewnie jeździł, tylko że to nie były żadne podróże, najwyżej krótkie trasy. My z kolegą Tadeuszem zdecydowaliśmy się na podróż dookoła Polski. Żeby milicja nie cofnęła nas już na rogatkach Krakowa, poszliśmy na posterunek i zgłosiliśmy oficjalnie chęć takiej podróży.

Tak z ulicy poszedł pan na milicję, by pozwolili panu jeździć autostopem?

Mniej więcej. Byliśmy do tej rozmowy dobrze przygotowani. Opowiadaliśmy, że chcemy zwiedzać po drodze zakłady pracy, spotykać się z notablami, podziwiać „pięknie kwitnącą socjalistyczną Polskę”. Milicjant napisał nam więc na kartce: „Stwierdza się, że student AGH ob. Laitl Bogusław i ob. Sowa Tadeusz, również student Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, zgłosili swą podróż dookoła Polski samochodami-autostopem”.

Nic nieznaczący papierek...

To był klucz do wszystkich bram! Milicja w całej Polsce nie dość, że nas nie zatrzymywała, to jeszcze podwoziła na noclegi. Sypialiśmy w domach studenckich, na plebaniach, a raz nawet w izbie wytrzeźwień, ale byliśmy całkowicie trzeźwi! Mamy nawet potwierdzenie tego w naszym dzienniku podróży.

Ma pan ten dziennik do dzisiaj?

Oczywiście. Zapisywaliśmy tam wszystko. Z początku nawet dane personalne kierowców, którzy nas podwozili, i numery rejestracyjne ich samochodów. Potem odpuściliśmy sobie taką skrupulatność.