Dyrektywa w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stanowi, że tego rodzaju postanowienia nie wiążą konsumenta.
Spółka Invitel, węgierski operator telefonii stacjonarnej, wprowadziła do swojego wzorca umowy postanowienie, że może obciążać klientów dodatkowymi kosztami zapłaty za rachunek uiszczonej przekazem pocztowym. Wzorzec umowy nie określał sposobu obliczenia kosztów takiej zapłaty. Węgierski organ ochrony konsumentów otrzymał wiele skarg od klientów Invitelu. Urząd uznał sporne postanowienie umowne za nieuczciwe i zwrócił się do sądu o stwierdzenie jego nieważności oraz o nakazanie spółce zwrotu nienależnie pobranych kwot z tytułu opłat za przekaz pocztowy.
Sąd węgierski skierował do Trybunału Sprawiedliwości UE pytanie, czy zgodny z prawem Unii jest krajowy przepis, na mocy którego nieuczciwe postanowienia nie wiążą żadnego konsumenta, jeżeli uprawniony do tego podmiot wystąpi w imieniu konsumentów w formie powództwa w interesie publicznym (powództwa grupowego) o stwierdzenie nieważności takiego nieuczciwego postanowienia zawartego w umowie konsumenckiej. Ponadto węgierski sąd zmierza do ustalenia, czy w świetle przepisów prawa UE sporne postanowienie można uznać za „nieuczciwe".
Trybunał (sygnatura akt C-472/10) przypomniał, że zgodnie z dyrektywą państwa członkowskie muszą zapewnić osobom lub organizacjom mającym uzasadniony interes w ochronie konsumentów prawo do wytaczania przed sądami powództw o zaniechanie naruszeń.
Trybunał orzekł, że zakwestionowane przepisy węgierskie spełniają wymogi określone w unijnych przepisach, zgodnie z którymi państwa członkowskie zobowiązane są zapewnić stosowne i skuteczne środki w celu wyeliminowania z obrotu nieuczciwych postanowień umownych. Co do oceny nieuczciwego charakteru spornego postanowienia zdaniem Trybunału właściwy do dokonania takiej oceny jest sąd krajowy.
