We wtorek Sąd Najwyższy rozpatrywał trzy pytania:
- Czy uprawnienie do złożenia pisemnego oświadczenia o skorzystaniu przez kredytobiorcę z sankcji kredytu darmowego wygasa (zgodnie z art. 45 ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim) po upływie roku od dnia wykonania umowy przez kredytodawcę, czy też od dnia wykonania umowy przez obie strony, tj., i kredytodawcę, i kredytobiorcę?
- Czy w świetle tej ustawy dopuszczalne jest zastrzeżenie w umowie kredytu konsumenckiego oprocentowania także od części udzielonego kredytu przeznaczonej na zapłatę przez kredytobiorcę prowizji, a więc pozaodsetkowych kosztów kredytu?
- I czy w sytuacji, gdy rzeczywista roczna stopa oprocentowania oraz całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta zostały błędnie wyliczone i podane w umowie kredytu, czego jedyną przyczyną jest niedopuszczalne objęcie oprocentowaniem kredytowanych pozaodsetkowych kosztów kredytu, takie uchybienie stanowi podstawę do zastosowania sankcji kredytu darmowego?
Czytaj więcej
Ci, którzy chcą odzyskać od banku pieniądze dzięki sankcji darmowego kredytu muszą uzbroić się w...
