Aleksander Łukaszenko raz robi gest wobec Brukseli, potem dwa wobec Moskwy. I nie wiadomo, czy zaraz nie zmieni zdania. W piątek miał się spotkać z europejską komisarz Benitą Ferrero -Waldner. Ale w ostatniej chwili zmienił zdanie i poleciał do prorosyjskiej Armenii, by tam pojeździć na nartach w kurorcie Cachkadzor.
Dla Polski Białoruś jest szczególnie istotna. Po pierwsze – ze względu na niepewną przyszłość regionu za naszą wschodnią granicą. Po drugie – dlatego że jest tam liczna mniejszość polska.
Połączenie dwóch celów – troski o Polaków i zachęcania Mińska do wprowadzenia zachodnich standardów – jest niezwykle trudne. Choć logiczne wydaje się, że mniejszości polskiej będzie lepiej, jeżeli ich ojczyzna, Białoruś, będzie demokratycznym państwem prawa. Z tym że droga do takiego państwa jest długa, a zagrożenia na niej wielkie – i bez kryzysu słaba gospodarczo Białoruś może się na dobre osunąć w objęcia Moskwy.
Jak kilka miesięcy temu mówił znany opozycjonista Aleksander Milinkiewicz, teraz najważniejsza jest niepodległość, niedopuszczenie, by Białoruś stała się rosyjskim protektoratem, krainą niestabilności, a prawa człowieka i demokracja są tylko bardzo ważne. To odważne stwierdzenie jak na czołowego polityka opozycji od lat gnębionej, więzionej, szykanowanej, a jednocześnie wspieranej przez Zachód.
Trzeba się zastanowić, czy nie powinno ono przyświecać unijnej i polskiej polityce wobec Mińska. Polityce, którą trzeba prowadzić bardzo subtelnie i krok po kroku, ale z dalekosiężnym celem – niezależnego, przyjaznego Europie państwa między Polską i Rosją. To dyplomatyczny slalom na bardzo trudnym stoku.
