Piękne życie pięknej pani Trump na ekranie

Czarna suknia pierwszej damy, czarny garnitur Donalda Trumpa, czarny dywan (nie tradycyjnie czerwony), bo podobno ten właśnie kolor kocha Melania Trump. 29 stycznia w John F. Kennedy Center w Waszyngtonie odbyła się amerykańska premiera dokumentu „Melania”. 

No i jeszcze Brett Ratner. To jego pierwszy film od „Herkulesa” z Dwaynem Johnsonem z 2014 r.. Powód? Reżyser, choć nigdy nie zostały mu przedstawione zarzuty karne, przez wiele aktorek był oskarżony o molestowanie seksualne, gwałt, niewłaściwe zachowanie na planie. To sprawiło, że producenci przestali z nim współpracować, bojąc się bojkotu swoich tytułów. 

W czasie premiery widownia zapełniła się gośćmi, przyszli znaczący urzędnicy z Białego Domu. Donald Trump ocenił, że dokument o jego żonie, będącej „ikoną stylu” jest „światowej klasy”. Melania stwierdziła, że „chciała, by ludzie zobaczyli ją taką, jaką jest”, a nie jak przedstawiają ją media. Ratner dodał, że wysoki, liczący 40 mln dol. budżet,  pozwolił mu zatrudnić przy produkcji tego dokumentu „najlepszą ekipę na świecie”. 

Gwiazda Melanii Trump

Choć tak naprawdę „dokument” to określenie na wyrost. „Melania” przypomina bardziej półtoragodzinną reklamówkę.

Film, którego licencję wykupił Amazon, powstał we współpracy firm Ratnera i samej Melanii Trump oraz New Elements Media. Jest obrazem całkowicie bałwochwalczym. Sama bohaterka mówiła dziennikarzom, że dokument pokazuje jej życie dzielone między rozmaite role: żony, matki, bizneswoman, a wreszcie organizatorki powrotu jej rodziny do Białego Domu. 

Są tu więc wspomnienia z dzieciństwa w Słowenii, klipy przypominające karierę modelki i sesje zdjęciowe wykonywane w Nowym Jorku, opowieść o spotkaniu z Donaldem Trumpem, narodzinach dzieci i życiu małżeńskim, potem portret Melanii jako pierwszej damy. Podróże zagraniczne u boku męża – do Francji, Włoch, Niemiec, Wielkiej Brytanii, gdzie Melania prezentuje się obok rodziny królewskiej.

Czytaj więcej

Film

Kaouther Ben Hania dla "Rzeczpospolitej". Głos umierającego dziecka w Gazie

Opowiedzieliśmy historię wielu palestyńskich dzieci. To otwarta rana. Nie wiem, jak ludzkość może...

Ale też, oczywiście, wizyty w szpitalach, szkołach, działalność charytatywna. I opowieść o początkach drugiej kadencji Trumpa. Wreszcie nie mogło się przecież obyć bez żalów skierowanych do mediów, rysujących niekorzystny wizerunek prezydentury Trumpa. Co jeszcze rzuca się w oczy? Bogactwo, piękne wnętrza, luksusowe stroje. Kolejne obrazki pokazują Melanię, która trzy tygodnie przed inauguracją nowej kadencji męża omawia swój dość ekstrawagancki strój z kreatorami mody, projektuje remont Białego Domu z architektami i dekoratorami wnętrz, akceptuje wygląd zaproszeń na inaugurację prezydentury, uczestniczy w próbie przemówienia męża. A gdy ten mówi: „Przejdę do historii jako rozjemca”, dodaje: „Jako rozjemca i zjednoczyciel”.  

Melania rozmawia też z pierwszą damą Francji – Brigitte Macron. Nie może też oczywiście w filmie zabraknąć wizyty w domu Trumpów w Mar-a-Lago. A czego nie ma? Wszystkiego, o czym zwykle piszą dziennikarze: od konfliktów i chłodnych relacji z mężem aż do polityki, której Ratner i Melania Trump całkowicie zamknęli drogę na ekran.

Może tylko jeden moment łączy się jakkolwiek z polityką, gdy Melania mówi z szacunkiem o narodzie amerykańskim, który kiedyś przyjął ją do siebie jako młodziutką emigrantkę. Ale to chwila i tylko widz może pomyśleć o obecnej polityce imigracyjnej jej męża, jednocześnie oglądając w telewizorze relacje z Minneapolis. W filmie oczywiście nie pada na ten temat ani jedno słowo. Czego jednak można się spodziewać, skoro bohaterka „dokumentu” jest jego współproducentką i ma pełne prawa do autoryzacji?

75 milionów budżetu

„Melania” została wyprodukowana za 40 mln dol. i podobno za tę kwotę jej licencję kupił Amazon, który jeszcze  dodatkowe 35 mln przeznaczył na jej reklamę. Weszła do kin 30 stycznia – jak podają różne źródła – na ok. 1500-2000 ekranów w Ameryce i na ok. 5 tys. ekranów na świecie. Film nie był pokazywany wcześniej dziennikarzom, którzy oglądali go na regularnych pokazach z publicznością. Dostał druzgocące recenzje.

Jak można sprawdzić na portalu Rotten Tomatoes pozytywnych ocen jest niespełna 10 proc.. Większość krytyków nazywa „Melanię” projektem PR-owym. Recenzent „Variety” pisze, że film jest tak „wyretuszowany, iż ledwie dorasta do poziomu bezwstydnej reklamy”.

Podobne zdanie ma recenzent „Business Insider”, określając „Melanię” jako „coś, co przypomina ślubną reklamówkę”. W „Forbesie” można przeczytać, że „Melania” jest „nudną hagiografią”.

W brytyjskim „The Guardian”, że to „dwugodzinna, niekończąca się męka”, a w „Independencie”: „Idąc do kina w czasie, gdy ulice Ameryki są pełne gniewu i żałoby, wulgarny pozłacany styl życia Trumpów sprawia, że wyglądają jak Maria Antonina ukrywająca się w swoim zamku pełnym ciasteczek”. 

Jednocześnie na Rotten Tomatoes pozytywne oceny publiczności sięgają blisko 100 proc., choć komentatorzy sugerują, że kryją się za tym zorganizowane działania.