W Iranie gra o życie, a w polskim więzieniu tango

Turcja/Irak 2012

Inaczej z produkcjami jedynie zainspirowanymi prawdziwymi wypadkami. Poruszający „Czas nosorożca" Bahmana Ghobadiego – reżysera zmuszonego przez irańskie władze do emigracji – odwołuje się do losów niesprawiedliwie uwięzionego kurdyjskiego poety. Powstał dramat uniwersalny – o niewinnym człowieku zgniecionym przez dyktaturę (bohater filmu zostaje skazany na 30 lat, żona na 10, ale po jej zwolnieniu wmawia się jej, że mąż nie żyje, i wskazuje fałszywe miejsce pochówku), osobistej zemście, obsesyjnym uczuciu, losie politycznego imigranta. Wszystko to w dramaturgicznym rozmiarze maksi, przy udziale minimalnych środków wyrazu, ponadprzeciętnych zdjęciach i dzięki wspaniałej roli Moniki Bellucci. Obraz Ghobadiego, pierwszy nakręcony przez niego na emigracji, w Turcji, pewnie nie wejdzie do polskich kin, gdzie dystrybucję mają za to zapewnioną produkty w rodzaju „Sagi Zmierzch". Można go było zobaczyć na właśnie zakończonym festiwalu Filmy Świata Ale Kino+. Irańskie więzienie przeraża. Polskie, przeciętnie przyzwoite, w Kaliszu, zagrało belgijskie w nagrodzonym w Wenecji i Warszawie „Tango libre" Frédérika Fonteyne'a. Twórca tej nietuzinkowej miłosnej historii „osadził" w nim m.in. Mariano „Chicho" Frúmboli – mistrza tanga, który ze współwięźniami tańczy je tak, jak jeszcze nie widzieliśmy – agresywnie,  męsko, jakby to była sztuka walki. To trzeba zobaczyć!