W ko­lej­nej wer­sji usta­wy de­re­gu­la­cyj­nej znaj­du­ją się pro­po­zy­cje umoż­li­wie­nia do­stę­pu do za­wo­dów praw­ni­czych ko­lej­nej gru­pie. Cho­dzi o le­gi­sla­to­rów, któ­rzy wy­ko­nu­ją pra­cę zwią­za­ną z przy­go­to­wy­wa­niem ak­tów pra­wa miej­sco­we­go.

– Cho­dzi nam o to, by rów­no trak­to­wać le­gi­sla­to­rów – tak­że tych, któ­rzy pra­cu­ją w sa­mo­rzą­dach czy urzę­dach wo­je­wódz­kich – mó­wi „Rz" Grze­gorz Pła­tek z De­par­ta­men­tu De­re­gu­la­cji i Stra­te­gii Mi­ni­ster­stwa Spra­wie­dli­wo­ści.

W po­przed­nich wer­sjach pro­jek­tu re­sort pro­po­no­wał bo­wiem, aby oso­by, któ­re zda­ły eg­za­min pro­ku­ra­tor­ski, są­do­wy lub są dok­to­ra­mi pra­wa, mo­gły się wpi­sać na li­sty rad­cow­skie bądź ad­wo­kac­kie, m.in. wy­ka­zu­jąc się do­świad­cze­niem zwią­za­nym z two­rze­niem ustaw czy rozpo­rzą­dzeń. Te­raz bę­dzie tak­że za­li­cza­ne two­rze­nie ak­tów pra­wa miej­sco­we­go. Z ko­lei ci, któ­rzy ukoń­czy­li apli­ka­cję le­gi­sla­cyj­ną, bę­dą mo­gli przy­stą­pić do praw­ni­cze­go eg­za­mi­nu bez ko­niecz­no­ści od­by­wa­nia szko­le­nia (ad­wo­kac­kie­go, no­ta­rial­ne­go czy rad­cow­skie­go). Tu tak­że do­dat­ko­wym wa­run­kiem jest do­świad­cze­nie, któ­re też bę­dzie mo­gło być zdo­by­te przy two­rze­niu ak­tów pra­wa miej­sco­we­go.

Po­my­słem nie są za­chwy­ce­ni przed­sta­wi­cie­le sa­mo­rzą­dów za­wo­do­wych. – Sa­mo do­pusz­cze­nie le­gi­sla­to­rów do na­sze­go za­wo­du bez ko­niecz­no­ści apli­ka­cji trak­tu­ję ja­ko efekt dzia­łań lob­bin­go­wych okre­ślo­nej gru­py – oce­nia An­drzej Zwa­ra, pre­zes Na­czel­nej Ra­dy Ad­wo­kac­kiej. – Nie są­dzę, aby pra­ca za­rów­no przy two­rze­niu ustaw, jak i uchwał gmi­ny mo­gła przy­go­to­wać, bez do­dat­ko­we­go szko­le­nia, do wy­ko­ny­wa­nia za­wo­du ad­wo­ka­ta – do­da­je.

W po­dob­nym to­nie wy­po­wia­da się Ma­ciej Bo­bro­wicz, pre­zes Kra­jo­wej Ra­dy Rad­ców Praw­nych. – Ra­da stoi na sta­no­wi­sku, iż je­dy­ną dro­gą do­stę­pu do za­wo­du jest apli­ka­cja oraz eg­za­min pań­stwo­wy. Mul­ti­pli­ko­wa­nie dróg do­tar­cia do za­wo­du jest ­nie­ko­rzyst­ne dla stan­dar­dów pań­stwa pra­wa i za­ufa­nia oby­wa­te­li do sys­te­mu spra­wie­dli­wo­ści – pod­kre­śla.

W naj­now­szej wer­sji pro­jek­tu re­sort pro­po­nu­je tak­że do­pre­cy­zo­wa­nie de­fi­ni­cji dzia­łal­no­ści pro bo­no. W usta­wie rad­cow­skiej i ad­wo­kac­kiej za­mie­rza do­pi­sać, że „w przy­pad­ku świad­cze­nia nie­od­płat­nej po­mo­cy praw­nej" sta­no­wi ona rów­nież przed­miot dzia­ła­nia przed­się­bior­stwa, z któ­rym jest zwią­za­ny da­ny praw­nik.

– Do­da­li­śmy zwrot „w przy­pad­ku", gdyż mie­li­śmy uwa­gę, iż bez te­go za­strze­że­nia mo­gło­by dojść do in­ter­pre­ta­cji, zgod­nie z któ­rą klient mógł­by żą­dać ta­kiej po­mo­cy – mó­wi Pła­tek.

To roz­wią­za­nie nie sa­tys­fak­cjo­nu­je sa­mo­rzą­dów – ani rad­cow­skie­go, ani ad­wo­kac­kie­go.

– Naj­lep­szym roz­wią­za­niem by­ło­by przy­go­to­wa­nie od­dziel­nej usta­wy re­gu­lu­ją­cej dzia­łal­ność pro bo­no – nie tyl­ko tej świad­czo­nej przez praw­ni­ków – mó­wi mec. Zwa­ra. – Tak, by raz na za­wsze uciąć wąt­pli­wo­ści do­ty­czą­ce jej opo­dat­ko­wa­nia – do­da­je.