Orzecznictwo

Preferencyjna stawka tylko od przychodni i gabinetów lekarskich

Fotorzepa, Bartłomiej Żurawski BŻ Bartłomiej Żurawski
Do budynków i ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych zalicza się tylko te, które służą bezpośrednio świadczeniu usług medycznych
[b]Tak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 8 października 2009 r. (I SA/Sz 328/08[/b]).
[srodtytul] Jaki jest problem[/srodtytul] Podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości. Burmistrz stwierdził jednak, że błędnie rozszerzył zakres zastosowania preferencyjnej stawki na te części budynków, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczeń zdrowotnych.
Wezwał więc do korekty deklaracji. Wobec bezskuteczności wezwania wszczął postępowanie. W efekcie sprawa trafiła najpierw do samorządowego kolegium odwoławczego, a potem – w związku z bezskutecznym odwołaniem – do sądu. [wyimek]Pomieszczenia administracyjne objęte są wyższą stawką[/wyimek] [srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul] WSA skargę uwzględnił. Dopatrzył się bowiem naruszenia przepisów proceduralnych. Przypomniał, że w procedurze podatkowej ustawodawca przewidział instytucję tzw. wymiaru uzupełniającego, ukształtowaną w art. 230 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=17D0400F5DC1CCC891535C93AA2BBC62?id=176376]ordynacji podatkowej[/link]. Z treści tego przepisu wynika, że w sytuacji, gdy organ odwoławczy stwierdzi, iż zobowiązanie podatkowe zostało ustalone lub określone w wysokości niższej albo kwota zwrotu podatku została określona w wysokości wyższej, niż to wynika z przepisów prawa podatkowego, lub że określono stratę w wysokości wyższej od poniesionej, zwraca sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. We wspomnianej zatem sytuacji organ odwoławczy zobowiązany jest do przekazania sprawy organowi podatkowemu pierwszej instancji w celu dokonania uzupełniającego wymiaru. Unormowanie to nie daje organowi odwoławczemu uprawnienia do wyboru jednego ze sposobów postępowania, tj. samodzielnego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy albo też przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do dokonania wymiaru uzupełniającego. Sąd zauważył, że wskazany przez organ odwoławczy art. 213 ordynacji podatkowej dotyczy sytuacji innej niż określona w art. 230 ordynacji podatkowej, tj. takiej, gdy zachodzi konieczność uzupełnienia decyzji, bo z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w istocie częściową. Na tej podstawie sąd uznał zarzuty podatnika, że [b]organ podatkowy pierwszej instancji błędnie wyliczył powierzchnie poszczególnych nieruchomości i budynków, błędnie ustalił stan faktyczny i nie wskazał, w jaki sposób tego dokonał, samorządowe kolegium odwoławcze zaś taki stan rzeczy zaakceptowało – uznało za uzasadnione.[/b] Sąd orzekł, że [b]organ odwoławczy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz do rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.[/b]
Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL