fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Podatek dochodowy

Wypłata rekompensaty za utracone korzyści nie jest kosztem

123RF
Spółka, która poniosła wydatek na zrekompensowanie innemu podmiotowi szkody z tytułu przeniesienia miejsca produkcji do innego państwa członkowskiego, nie ujmie tej kwoty w swoim rachunku podatkowym.

Tak wynika z interpretacji wydanej przez Izbę Skarbową w Warszawie 8 grudnia 2015 r. (IPPB3/4510-808/15-2/AG).

Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitałowej zajmującej się produkcją i sprzedażą części dla branży motoryzacyjnej. W 2014 roku spółka włoska należąca do grupy kapitałowej rozpoczęła przenoszenie produkcji z Włoch do Polski, którego koniec zaplanowano na drugą połowę 2015 roku. Zleceniodawca, z którym wnioskodawca miał podpisaną umowę o współpracy, zwrócił się do spółki włoskiej o renegocjację umowy zawartej w 2007 i o udzielenie obniżki. W przypadku jej nieotrzymania, zleceniodawca wskazał konieczność zakończenia współpracy ze spółką włoską.

Aby utrzymać współpracę ze zleceniodawcą, została podjęta decyzja o całkowitym przeniesieniu produkcji z Włoch bezpośrednio do Polski (do spółki). Spółka zawarła ze spółką włoską umowę regulującą wyliczanie prowizji (rekompensaty), w celu zniwelowania strat po stronie spółki włoskiej z uwagi na utratę przez nią kontraktu ze zleceniodawcą. W powodu zerwania kontraktu, spółka musi wypłacić rekompensatę związaną z przeniesieniem produkcji do Polski, zgodnie z umową, w dziewięciu równych ratach w odstępach rocznych. Spółka otrzymała w maju 2015 roku fakturę, w której spółka włoska wykazała pełną należność rekompensaty za lata 2014–2022.

W związku z tym wnioskodawca spytał, czy rekompensata wynikająca z przeniesienia miejsca produkcji, którą spółka zapłaci na podstawie zawartej ze spółką włoską umowy, będzie dla niej kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Sama uważała, że przedmiotowe wydatki stanowią dla niej koszty uzyskania przychodu w sposób pośredni. Natomiast raty odnoszące się do lat 2014 i 2015, według niej, powinno się uznać za koszt uzyskania przychodu na 2015 rok. Ponadto, wnioskodawca uważa, że zarówno wynagrodzenie należne spółce włoskiej w związku z przeniesieniem produkcji z Włoch do Polski, jak i wydatki związane z wypłatą rekompensaty mogą zostać przez niego uznane za koszt uzyskania przychodu.

Organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe.

Komentarz eksperta

Agnieszka Krzyżaniak, starsza konsultantka w dziale doradztwa podatkowego EY w zespole cen transferowych

Wypłaty wynagrodzeń (tzw. compensation payment) są nieodłącznym elementem występującym często przy restrukturyzacjach działalności korporacji międzynarodowych. Mamy z nimi do czynienia głównie w przypadku przeniesienia kluczowych kontraktów z klientami, bazy klientów czy rynku zbytu pomiędzy podmiotami powiązanymi. Celem takich wynagrodzeń jest głównie zrekompensowanie negatywnych skutków występujących w związku z utratą np. kontraktu z klientem.

Takie wynagrodzenia, w związku z tym, że wypłacane są pomiędzy podmiotami powiązanymi, z perspektywy przepisów dotyczących cen transferowych powinny być ustalone na zasadach rynkowych (tj. zgodnie z zasadą arm's length) na podstawie art. 11 ustawy o CIT. Kluczową kwestią, zwłaszcza dla podatników obciążanych takimi kosztami exit payment, jest kwestia, czy można potraktować je jako koszty uzyskania przychodu.

W komentowanej interpretacji organ uznał, że wydatek spółki w postaci rekompensaty za utracone korzyści (sklasyfikowanej przez wnioskującego jako odszkodowanie) nie jest kosztem uzyskania przychodu zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zdaniem organu wydatek ten nie jest ukierunkowany na osiąganie przychodów spółki albo na zabezpieczenie lub zachowanie jej źródła przychodu, co jest istotą uznania wydatku za koszt podatkowy. Organ podkreślił, że sama restrukturyzacja działalności może się przyczynić do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów spółki, gdyż w jej wyniku spółka zacznie wytwarzać części samochodowe. Sama rekompensata na rzecz podmiotu powiązanego ma natomiast na celu pokrycie korzyści utraconych przez ten podmiot z tytułu utraty kontraktu z klientem i ochronę interesów osób trzecich, co nie spełnia przesłanek pozwalających na zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Ponadto, organ podatkowy przywołał dwa wyroki NSA: z 16 października 2012 r. (II FSK 430/11) oraz z 20 września 2011 r. (II FSK 589/10), które potwierdzają jego stanowisko.

Trudno się zgodzić z taką argumentacją. Racjonalnie działający podmiot niepowiązany byłby skłonny zapłacić innemu podmiotowi wynagrodzenie za transfer funkcji, aktywów lub ryzyka, gdy oznaczałoby to dla niego zwiększenie przychodów (pozyskanie potencjału zysku). Wydaje się, że organ wyciągnął błędne wnioski co do charakteru rozliczenia i potraktował wypłacone kwoty, zgodnie z linią wskazaną przez podatnika, jako odszkodowanie, które jest wprost wyłączone z kosztów uzyskania przychodów przez ustawę o CIT. Z tego względu coraz większego znaczenia nabiera właściwy sposób prezentacji takich rozliczeń w dokumentacji podatkowej.

Należy mieć nadzieję, że wraz ze wzrostem znajomości tematyki restrukturyzacji biznesowych przez organy administracyjne, przypadki takie jak ten opisany będą odosobnione. Paragraf 23a ust. 5 rozporządzenia ministra finansów z 10 września 2009 r. o cenach transferowych jednoznacznie bowiem wskazuje, że organy podatkowe i organy kontroli skarbowej sprawdzają prawidłowość ustalenia (...) wartości wynagrodzenia podmiotu powiązanego w przypadku restrukturyzacji działalności (...). Również opublikowane w lutym 2014 roku wyjaśnienia ministra finansów do przepisów dotyczących restrukturyzacji działalności pomiędzy podmiotami powiązanymi jednoznacznie wskazują na stosowanie art. 11 ustawy o CIT do badania restrukturyzacji działalności podmiotów powiązanych, a więc badania, czy w analogicznej sytuacji podmioty niezależne ustaliłyby opłatę za transfer funkcji (ryzyka/aktywów) i związanego z tym potencjału zysku.

Takie stanowisko jest też potwierdzone interpretacjami indywidualnymi prawa podatkowego – przykładowo interpretacją Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 8 lipca 2010 r. (ITPB3/423-183/10/AW), czy wyrokiem bydgoskiego WSA z 19 września 2013 r. (I SA/Bd 444/13).

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA