Rzeczywiście zatrudnienie osoby na stanowisku radcy prawnego dla firmy oznacza określone obowiązki. Wynikają one z ustawy z 6 lipca 1982 o radcach prawnych (tekst jedn. DzU z 2010 r. nr 10, poz. 65 ze zm.; dalej ustawa). Osoba na etacie radcy zyskuje trochę inny status niż pozostali pracownicy.
Zajmuje samodzielne stanowisko podległe bezpośrednio kierownikowi jednostki organizacyjnej. Do czasu pracy radcy prawnego zalicza się także ten niezbędny do załatwiania spraw poza lokalem jednostki organizacyjnej, w szczególności w sądach i w innych organach, oraz czas przygotowania się do tych czynności.
Jednak czas pracy w lokalu jednostki organizacyjnej nie może być krótszy niż 2/5 czasu pracy ustalonego w zawartej z radcą umowie (art. 18 ust. 2 ustawy). Taka osoba ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w obowiązujących przepisach o wynagradzaniu pracowników. Pensja radcy nie może być niższa od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego.
Jeżeli prawo do dodatków uzależnione jest od wymogu kierowania zespołem pracowników, to warunku tego nie stosuje się do radcy prawnego.
Ponadto taki zatrudniony jest uprawniony do dodatkowego wynagrodzenia w wysokości nie niższej niż 65 proc. kosztów zastępstwa sądowego zasądzonych na rzecz strony przez niego zastępowanej lub jej przyznanych w ugodzie, postępowaniu polubownym, arbitrażu zagranicznym lub w postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli koszty te zostały ściągnięte od strony przeciwnej. Istotną kwestią, która w praktyce może stać się problemem dla pracodawcy, jest szczególna ochrona stosunku pracy z radcą prawnym.
