Jeśli osoba zliczona do I grupy podatkowej nabyła w drodze darowizny lokal mieszkalny, to zgodnie z przepisem art. 16 ust 1 pkt 1 ustawy, do podstawy opodatkowania nie wliczało się wartości tego mieszkania do łącznej wysokości nieprzekraczającej 110 m
2
powierzchni użytkowej lokalu. Ulga ta przysługiwała osobom, które spełniały łącznie określone w ustawie warunki. Jednym z tych warunków, zgodnie z przepisem art. 16 ust. 2 pkt 5, był pięcioletni okres zamieszkiwania w nabytym lokalu mieszkalnym.
Ustawa nie zawiera własnej definicji pojęcia „zamieszkiwania”, a więc termin ten należy rozumieć w znaczeniu nadanym mu przez przepisy kodeksu cywilnego, które wiążą miejsce zamieszkania osoby fizycznej z miejscem, w którym dana osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Wśród warunków skorzystania z przedmiotowego zwolnienia ustawodawca nie zawarł warunku zameldowania. Formalne zameldowanie, któremu nie towarzyszy zamieszkiwanie nie spełnia ustawowego warunku przewidzianego dla skorzystania z ulgi mieszkaniowej, a tym samym stanowi podstawę do wygaśnięcia decyzji lub ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn.
W przypadku będącym przedmiotem zapytania, aby zachować prawo do ulgi należy zamieszkiwać w nabytym lokalu mieszkalnym przez pięć lat licząc od dnia złożenia zeznania podatkowego (jeżeli w chwili złożenia zeznania nabywca mieszkał w nabytym lokalu) lub od dnia zamieszkania w nabytym lokalu (jeżeli nabywca zamieszkał w tym lokalu w ciągu roku od dnia złożenia zeznania podatkowego). Wynajęcie części mieszkania innej osobie i zamieszkiwanie w pozostałej części nie spowoduje utraty prawa do przedmiotowej ulgi. Wynajęcie natomiast całego mieszkania lub długotrwałe użyczenie go innej osobie będzie równoznaczne z niespełnieniem powyższego warunku. Jeżeli użyczenie ma charakter incydentalny (np. kilka dni), to jako nieprzerywające zamieszkiwania nie skutkuje utratą prawa do ulgi.
