Ogromny. Wiemy, że zwolennicy multi-kulti chcą różnorodności. Bardzo piękne hasło, tyle że tak naprawdę nie zmierza ono do różnorodności, tylko do jednolitości. Odnoszę wrażenie, że sekularyzacja jest jednak wynikiem nie tylko multi-kulti, ale również ideologii równości rozumianej tak, że X pod wieloma względami jest taki sam jak Y. Dlatego mówi się – zostało to również zawarte we wspomnianym raporcie komisji ds. religii – że szkoły religijne dzielą. Pachnie mi to polityczną poprawnością. Istnieje jeszcze jedna ważna przyczyna.

Mianowicie?

Wewnętrzna słabość. Mój najstarszy syn chodził do szkoły anglikańskiej, z której wyniósł niechęć do chrześcijaństwa, a także świadomość, że chrześcijaństwo i jego nauczyciele są pełni hipokryzji. A to dlatego, że mówili jedno, a robili coś innego – nie żyli w zgodzie z tym, czego nauczali. Ta szkoła nie była pod żadnym względem rygorystyczna, porcja wiary, którą dostawali uczniowie, była tak naprawdę – np. w porównaniu ze szkołami katolickimi – bardzo niewielka.

Jaka przyszłość czeka chrześcijan w Wielkiej Brytanii?

Chrześcijanie już są mniejszością. Obawiam się, że Kościół anglikański nadal będzie tracił na znaczeniu. W języku angielskim nazywany jest on Kościołem szerokim, czyli takim, który mieści w sobie różne nurty wiary chrześcijańskiej. To jednocześnie zaleta i wada. Zaleta, bo może łączyć różnych ludzi. Wada, bo ci ludzie w końcu mogą się ze sobą pokłócić.

—rozmawiał Łukasz Lubański