Prezydent miasta ustalił dla osiedla mieszkaniowego jednorazową opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Zdaniem prezydenta, wartość budynków należących do lokalnego oddziału Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wzrosła dzięki wybudowaniu sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej wraz z przepompownią ścieków. Prezydent uzasadniał, iż dopiero po inwestycji działka uzyskała możliwość przyłączenia do infrastruktury technicznej.

Właściciel osiedla zakwestionował operat   szacunkowy.  Wskazywał, że także przed jego sporządzeniem istniała możliwość podłączenia działki do istniejącej wcześniej sieci wodociągowo-kanalizacyjnej.

Na wniosek agencji mieszkaniowej sprawa była analizowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sąd unieważnił decyzję prezydenta i cofnął sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Prezydent po raz drugi ustalił dla osiedla mieszkaniowego opłatę. Tym razem agencja mieszkaniowa w odwołaniu od niej wskazała, że nastąpiło przekroczenie trzyletniego terminu na wydanie decyzji, określonego w art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami

SKO utrzymało zaskarżoną drugą decyzję prezydenta. Sprawa ponownie trafiła do WSA w Szczecinie. Agencja mieszkaniowa argumentowała przed sądem, że decyzję prezydenta ustalającą opłatę adiacencką wyeliminowano z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem. Decyzja została uchylona jako wydana z naruszeniem prawa, a to – zdaniem agencji – nie przerywa biegu trzyletniego terminu na ustalenie opłaty.

WSA (sygnatura akt II SA/Sz 297/13) zauważył przede wszystkim, że w myśl art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do trzech lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. W dacie tej powinna także obowiązywać uchwała rady miejskiej ustalająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej.

W tym konkretnym przypadku stosowna uchwała weszła w życie 1 stycznia 2005 r. A zatem – orzekł sąd – w tej sprawie nie można mówić o zachowaniu terminu określonego w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Do zachowania terminu musi istnieć w obrocie prawnym rozstrzygnięcie ustalające wysokość opłaty adiacenckiej wydane przed upływem okresu trzyletniego. Późniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej jej wysokość  powoduje, że organ traci kompetencje do ponownego jej określenia – orzekł sąd.