Rozpatrywana przez sąd sprawa dotyczyła mężczyzny, który w związku z antyaborcyjnym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt K1/20) w imieniu swojego małoletniego syna wystąpił o „zaległe” 500+ za czas, kiedy dziecko przebywało w łonie matki. W sumie domagał się 4,5 tys. zł. Uzasadniał, że skoro Trybunał Konstytucyjny uznał, iż byt człowieka rozpoczyna się z chwilą poczęcia, a świadczenie wychowawcze przysługuje do osiągnięcia przez dziecko 18. roku życia, to należy mu się wyrównanie świadczenia.
Jednak kolejno wójt Grodkowa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu i wreszcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmawiały świadczenia.
WSA stwierdził, że ustawodawca nie przewiduje możliwości przyznania świadczenia wychowawczego przed urodzeniem dziecka – od momentu jego poczęcia. Dopiero urodzenie, jako zdarzenie faktyczne i prawne, otwiera drogę do ubiegania się o przyznanie 500+.
Czytaj więcej
Wnioski o świadczenie 500+ będą przyjmowane wyłącznie online, a wypłaty realizowane wyłącznie na konto w banku. Obsługę programu od 1 stycznia 2022...
Zgodnie z ustawą o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jeżeli w ciągu trzech miesięcy, licząc od dnia urodzenia się dziecka, objęcia dziecka opieką lub przysposobienia dziecka, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, prawo to ustala się od miesiąca odpowiednio urodzenia się dziecka, objęcia dziecka opieką lub przysposobienia.
W przypadku złożenia wniosku po tym terminie prawo do świadczenia wychowawczego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Poza tymi przypadkami prawo nie przewiduje możliwości przyznania świadczenia wychowawczego wcześniej niż od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o jego przyznanie.
Co więcej, prawo do świadczenia wychowawczego ustalane jest nie wcześniej niż od dnia urodzenia się dziecka, a wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosi się do przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, na podstawie której przyznawane jest 500+.
Trybunał badał zgodność ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Orzekł, że legalizacja zabiegu przerwania ciąży, gdy badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu, nie znajduje konstytucyjnego uzasadnienia.
Sygnatura akt: II SA/Op 432/21
