Poszkodowany emeryt nie zapłaci podatku PIT

Co do zasady ustawodawca postanowił, że odszkodowania wypłacane osobom fizycznym będą wolne od podatku. Podstawą zwolnienia jest w tym przypadku art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. DzU z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.). Zgodnie z jego treścią wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Zasadą jest więc, że odszkodowania i zadośćuczynienia wypłacane na podstawie przepisów prawa nie podlegają opodatkowaniu.

Niestety, nie dotyczy to m.in. dużej grupy odszkodowań związanych z prawem pracy. Opodatkowaniu podlegają:

-  określone w prawie pracy odprawy i odszkodowania z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

-  odprawy pieniężne wypłacane na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

-  odprawy i odszkodowania z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

-  odszkodowania przyznane na podstawie przepisów o zakazie konkurencji.

Nie zawsze jednak związek odszkodowania ze stosunkiem pracy będzie powodował objęcie go podatkiem. Przykładem świadczenia, które – choć pośrednio – ma związek z pracą, ale podlega zwolnieniu, jest odszkodowanie zasądzone z powodu zaniżenia emerytury.

Zadośćuczynienie wypłacane osobie fizycznej co do zasady jest wolne od daniny

Stanowisko takie potwierdził fiskus. W jednej z interpretacji uznał, że odszkodowanie zasądzone z tytułu zaniżenia emerytury podlega zwolnieniu z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT. Pozwala on objąć zwolnieniem inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do określonej w nich wysokości. Wyjątkiem od tej zasady jest opodatkowanie odszkodowań lub zadośćuczynień otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu nie została wyrządzona szkoda.

Organ interpretacyjny podkreślił, że podstawą wypłaty odszkodowania za zaniżenie emerytury były postanowienia art. 471 kodeksu cywilnego w związku z art. 300 kodeksu pracy. Wysokość odszkodowania stanowiła różnica między emeryturą, jaką podatnik powinien otrzymać, gdyby pracodawca wystawił prawidłowe dokumenty, a emeryturą otrzymaną w okresie objętym żądaniem. W związku z tym w ocenie fiskusa obejmuje ono wyłącznie stratę, jakiej doznał pracownik w związku z błędami popełnionymi przez byłego pracodawcę, a nie utratę zarobku, który byłby się urzeczywistnił, gdyby zdarzenie wywołujące szkodę nie nastąpiło (interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 26 sierpnia 2011 r., nr IPTPB2/415-295/11-2/ASZ).

więcej w serwisie: