Guru lewicowych pampersów

Media ustawiły go niemalże w roli politycznego demiurga. Sam Sierakowski z uporem twierdzi, że z rozpadem LiD nie miał nic wspólnego.

– Trzymam się z dala od politycznych rozgrywek, nie zamierzam autoryzować żadnych przedsięwzięć poza działaniami mojego środowiska – zapewniał kilka dni temu w rozmowie z „Rz“. Ale mało kto wierzy w te deklaracje. W dniu rozstania z demokratami działacze SLD rozsyłali sobie ironiczne SMS: „Kto chce być w nowej Radzie Krajowej SLD, powinien składać podania do Sierakowskiego na adres „Krytyki Politycznej“„. I trudno się dziwić, skoro w przededniu rozwodu z demokratami informator „Dziennika“ nakrył Sierakowskiego i Olejniczaka w knajpie podczas rozmowy o zakończeniu koalicji LiD. Olejniczak był zmartwiony, że jego tajny plan został ujawniony, nim zdołał go ogłosić. Sierakowski też się zmartwił, ale z zupełnie innego powodu.

– Nie był zadowolony, że media wykryły, iż spotkał się z Olejniczakiem w Szparce – opowiada kolega Sierakowskiego. – Dla niego to snobistyczne miejsce.

Młody lewicowy ideolog szczyci się swoim pochodzeniem z blokowiska na warszawskich Jelonkach.

– Nie pochodzę z rodziny profesorskiej, raczej z przeciętnej: siódme piętro w bloku, te sprawy – mówił Sierakowski w wywiadzie Roberta Mazurka. Jego koledzy dodają, że w rodzinie jest pierwszym pokoleniem z wyższym wykształceniem. – Dlatego zaliczanie go do kawiorowej lewicy jest niesprawiedliwe – mówi Michał Syska, wiceszef SdPl.

Jednak z całą pewnością Sierakowski zalicza się do kawiarnianej lewicy. Jego koledzy opowiadają, że całe dnie spędza w knajpach przy ul. Nowy Świat w Warszawie. – Najbardziej lubi Klaps z odrapanymi ścianami i graffiti na tyłach Nowego Światu, gdzie spotyka się alternatywna lewicowa młodzież – opowiada Tomasz Kalita, rzecznik prasowy SLD.

Sierakowski lubi też szokować otoczenie. O prowokacyjnych zdjęciach i plakatach, które zdobią ściany lokalu przy ul. Chmielnej w Warszawie, gdzie mieści się „Krytyka Polityczna“, krążą po mieście legendy. – Rzeczywiście widziałem na ścianach zdjęcia nagich par gejowskich – opowiada dziennikarz, który robił wywiad z redaktorem naczelnym „Krytyki Politycznej“. – Sierakowski zauważył moje zdumienie i powiedział: „nas na lewicy takie zdjęcia nie gorszą“.

Sierakowski nie lubi starych działaczy SLD. – Najchętniej by ich zakopał i zaorał – mówi jeden z wielbicieli lewicowego ideologa. – W czasach PRL na pewno byłby w KOR i „Solidarności“, a nie w PZPR.Ale krytycy Sierakowskiego zarzucają mu, że pluje na SLD, a zarazem wyciąga do niego ręce po pieniądze. Sojusz miał wspomóc „Krytykę Polityczną“ okrągłą sumką 100 tys. złotych. Edward Kuczera, skarbnik i sekretarz generalny SLD, potwierdza, że wydawnictwo Sierakowskiego dostało zastrzyk pieniędzy z partyjnej kasy.

– Może to i było 100 tysięcy, nie pamiętam, przecież my obracamy milionami – bagatelizuje sprawę Kuczera. – Na pewno nie wpłaciliśmy im tych pieniędzy jednorazowo, tylko w kilku ratach.

Starzy działacze SLD odpłacają Sierakowskiemu taką samą niechęcią. Ale nie tylko oni. Również Ryszard Bugaj, pierwszy przewodniczący Unii Pracy, krytykuje Sierakowskiego.

– Jego środowisko chce budować lewicę kulturową, ale nie społeczną, problemy bytowe samotnych matek nie interesują ich ani trochę – mówi Bugaj. Sierakowski bywał jednak na konferencjach organizowanych przez Bugaja.