[b]Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z 29 kwietnia 2010 r., I SA/Gl 355/10.[/b]

[srodtytul] Jaki jest problem[/srodtytul]

Urząd kontroli skarbowej określił podatek w innej kwocie niż wykazana w zeznaniu podatkowym. Powodem było stwierdzenie nieprawidłowości po stronie kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?n=1&id=346580]Podatek dochodowy od osób fizycznych[/link] wspólnicy opłacali na zasadach ogólnych, a dokumentacja księgowa była prowadzona w formie ksiąg handlowych.

Nie pomogło odwołanie. Izba skarbowa utrzymała decyzję w mocy. Sprawa trafiła do sądu.

[srodtytul] Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

WSA przypomniał, że możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej uzależniona jest między innymi od osiągnięcia przychodu i istnienia bezpośredniego związku przyczynowego między tym wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz od właściwego udokumentowania tego wydatku. Przy tym przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

Wydatek poniesiony na podstawie umowy, która w istocie nie została zrealizowana, a tym samym faktycznie nie mogła się przyczynić do osiągnięcia jakiegokolwiek nawet ewentualnego przychodu, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów.

Z chwilą zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku jako niebędącego kosztem uzyskania przychodów na podatniku ciąży obowiązek wykazania, że zamiar poniesienia wydatków był obiektywnie związany z osiągnięciem lub nawet zamierzonym przychodem. Sam fakt zawarcia umowy i wypłata wynagrodzenia nie wystarczają.

Swobodna ocena dowodów dotyczy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organy podatkowe mogły więc oceniać wartość dowodową zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów, uznając jedne z nich za wiarygodne i odmawiając wiarygodności innym.

Autopromocja
Nowość!

Trzy dostępy do treści rp.pl w ramach jednej prenumeraty

ZAMÓW TERAZ

Skarżący wnieśli skargę kasacyjną do NSA. Ten stwierdził, że WSA postąpił nieprawidłowo.

Rozpoznając ponownie sprawę, WSA stwierdził, że wydając decyzję w stosunku do skarżących, oparto się na dowodach, w których przeprowadzeniu oni nie uczestniczyli i uczestniczyć nie mogli, a dokonane wobec innych osób (wspólników) ustalenia przeniesiono na grunt ich sprawy.

Ustawodawca przewidział posłużenie się dla celów prowadzonego postępowania podatkowego dowodami zgromadzonymi w innych postępowaniach, jednakże – w przypadku informacji podatkowych i innych dokumentów zgromadzonych w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej – możliwość taką obwarował pewnymi zastrzeżeniami wynikającymi z zawartego w art. 181 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=582ECDA0581859658EA2BD1E83B507D8?id=176376]ordynacji podatkowej[/link] odesłania do art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 wspomnianej ustawy.

Brzmienie art. 181 ordynacji podatkowej nie pozostawia więc najmniejszych wątpliwości co do tego, co jest zasadą, a co wyjątkiem.