Wynika tak z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 czerwca 2011 (III SA/Wa 3225/10), choć skrajnie odmienną interpretację problemu przedstawił minister finansów.
Rekompensata nadmiernego zużycia
Przedmiotem kontraktu były maszyny budowlane, których pełne wykorzystanie wiąże się z istotnym ryzykiem operacyjnym. Musi być ono należycie rekompensowane leasingodawcy, zwykle pod postacią atrakcyjniejszego wynagrodzenia.
Inne wyjście z sytuacji znalazła warszawska spółka akcyjna, która zobowiązała się w treści jednego z powiązanych kontraktów do wypłaty odszkodowań w razie zanotowania nadmiernego wykorzystania maszyn. To porozumienie uwarunkowało zawarcie właściwej umowy leasingu.
Przedsiębiorstwo zwróciło się do odpowiednich organów skarbowych o interpretację, czy prawidłowo uznaje kwoty odszkodowania za koszt uzyskania przychodów. Powołało się na art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT), wskazując, że ewentualna wypłata, choć nie byłaby bezpośrednio związana z działalnością podstawową, warunkuje jej dalsze prowadzenie w niezmienionej formie.
Spor o związek z przychodem
W sierpniu ubiegłego roku minister finansów uznał pogląd ten za bezzasadny, wskazując brak wyraźnego związku między koniecznością uiszczenia dodatkowych opłat i prowadzeniem typowej dla spółki działalności operacyjnej.
W jego opinii powiązanie tych dwóch faktów jest oczywiste jedynie z czysto ekonomicznego punktu widzenia, natomiast w ujęciu przepisów podatkowych zależność ta nie występuje.
Uznał ponadto, że nakłady poniesione na rekompensatę intensywniejszego wykorzystania środków trwałych nie mogą być uznane za wydatkowane na zabezpieczenie, powstanie lub zwiększenie źródła przychodu, co warunkuje ustawowo ich przypisanie do kosztów podatkowych.
Zaskarżając tę interpretację, spółka argumentowała, że uzależnienie zawarcia umowy leasingu od zgody na zapłatę ewentualnego odszkodowania jest urzeczywistnieniem wymaganego przez organ skarbowy związku przyczynowo-skutkowego między przychodem
i kosztem jego uzyskania. Umieszczenie tych postanowień w odrębnych kontraktach, w opinii przedsiębiorstwa, nie powinno wywierać jakiegokolwiek wpływu na możliwość uwzględnienia odszkodowania w rozliczeniach podatku dochodowego.
Dodatkowa klauzula może się opłacać
WSA uchylił ministerialną interpretację, wskazując na jej sprzeczność ze wspomnianym art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wynika ona z tego, że nakłady na incydentalne rekompensaty dla właściciela przedmiotu leasingu są niezbędne do podtrzymania zdolności do prowadzenia działalności operacyjnej.
Dodatkowo sąd podkreślił, że lista wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, których w żadnym wypadku nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, ma charakter zamknięty, dzięki czemu pozycje w nim pominięte można interpretować z perspektywy art. 15, o ile podatnik może udowodnić zasadność takiego postępowania.
Właściwy zdaje się więc wniosek, że uwzględnienie dodatkowych klauzul lub umów przy zawieraniu transakcji leasingowych jest uzasadnione nie tylko dla zmniejszenia obciążenia kosztami stałymi, ale również poprzez możliwość uwzględnienia ewentualnych wydatków o charakterze losowym przy rozliczeniach z fiskusem.
Zobacz więcej w serwisie:
»
»
»
»
»
»
»
»
»
»
»
»
