Odpowiedzialność za szkodę przy eksmisji - wyrok Sądu Najwyższego

Sad okręgowy uznał jednak, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, stwierdzając, że niezabezpieczenie mienia powoda przed kradzieżą nie wyczerpywało znamion przestępstwa, więc uległo przedawnieniu, gdyż upłynęły trzy lata. Sąd Apelacyjny w Warszawie werdykt utrzymał, ale P. nie dał za wygrana i odwołał się do Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy nakazał ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując, że owa „eksmisja" została przeprowadzona na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym, w razie samodzielnego zajęcia lokalu ten, którego prawo zostało naruszone, mógł dokonać usunięcia sprawcy, działając przy pomocy policji albo straży gminnej (miejskiej).

– U podstaw wyroku sądu apelacyjnego legły dwie przesłanki: że pozwanym nie można przypisać kradzieży mienia. Jednak źródła odpowiedzialności pozwanych można się dopatrywać w stworzeniu zagrożenia dla wynoszonego z mieszkania mienia i prawie osoby zagrożonej (poszkodowanej) do oczekiwania od sprawcy zagrożenia, że zapobieże szkodzie w stanie bezpośredniego zagrożenia, na podstawie art. 439 kodeksu cywilnego – wskazał w uzasadnieniu sędzia Sądu Najwyższego Grzegorz Misiurek, sprawozdawca.

– Moim zdaniem na uprawnionym do lokalu nie ciążył „ustawowy obowiązek zabezpieczenia" mienia dzikiego lokatora na podstawie art. 18 ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych. Osoba, która prawem kaduka zajmuje pustostan, wbrew prawomocnym orzeczeniom sądu, powinna się liczyć z ryzykiem przypadkowej utraty lub uszkodzenia mienia, które wnosi do lokalu, do którego nie ma tytułu prawnego – ocenia Michał Górko, radca prawny, kancelaria prawna Goldwin Wesołowski.

Sygnatura akt: I CSK 787/18