W świetle opublikowanej właśnie książki Artura Domosławskiego o Kapuścińskim nagroda ta nabiera szczególnego sensu. Na naszych oczach oficjalnie tworzony jest nowy kanon dziennikarstwa III RP. Wprawdzie i wcześniej dziennikarzom zdarzało się koloryzować, naciągać fakty, kłamać, okazywać stronniczość, a nawet wynajmować się za odpowiednią cenę możnym tego świata albo tym, którzy więcej zapłacili, zawsze jednak traktowane to było jako przestępstwo przeciw dziennikarskim zasadom i uznawane za kompromitację.
[wyimek][b][link=http://blog.rp.pl/wildstein/2010/03/24/rzetelny-jak-kapuscinski/]skomentuj na blogu[/link][/b][/wyimek]
W wypadku Kapuścińskiego okazuje się, że wszystko to nie ma żadnego znaczenia i w niczym nie kwestionuje honorów "cesarza" reportażu. Co więcej, zgodnie z sentencją nagrody to właśnie jego pisarstwo staje się miarą "rzetelności" i "poprawności". Ta lekcja z pewnością zrozumiana zostanie przez młodych dziennikarzy. Może warto więc dla uporządkowania sformułować ją w punktach.
1) Kłam, ile wlezie. Ważne, abyś znalazł silnych popleczników, którzy wyjaśnią, że kłamałeś we właściwej sprawie, a więc właściwie mówiłeś prawdę.
2) Fakty się nie liczą. Zasadę tę przedstawił jako swoją teorię Włodzimierz Iljicz Lenin, prorok tak drogich "mistrzowi" lewicowych rewolucji z pogardą piszący o "fakcikach".
